கார்த்திக் நேத்தா கவிதைகள் - 5

மஞ்சள் மரணம்

சைக்கிள் பயில கற்றுத் தந்த

தாத்தாவின் விரல் பிடித்து ,

என் ஞாபகம் நடக்கும் 
இந்த வீதி அதே என் பழைய
வீதியாகவே இருக்குமா ?

நீண்டு மௌனித்திருக்கும் மைதானம் ,

உடைந்த பம்பர ஓசையை மீட்கிறது .

சிதிலமான திண்ணையிலிருந்து 
விலாசுகிறது தேவகியின் சிரிப்போசை .

என்னைக் காவலிருக்க விட்டு 

பண்ணையாருக்கு மட்டும் பரத்தையான 

பரிமளம் கொடுத்த லஞ்ச முத்தம் 

காற்றில் உப்புக்கரிக்கிறது . 

எலுமிச்சை ஒன்று எனக்குத் தந்து

இரவோடு இரவாகத் தூக்கு
மாட்டிக் கொண்ட பார்வதி ,

ஏன் என்னிடம் மட்டும் 
எலுமிச்சை தந்தாள்  ?

இப்போதெல்லாம் 
எலுமிச்சை என்பது

பழமில்லை  எனக்கு .

அது மஞ்சள் மரணம் ,

மரணத்தின் புளிப்பு ,

சுழி உதட்டு பார்வதியின்

சுரோணிதம்.

- கார்த்திக் நேத்தா