காட்சி

இது இன்னொரு புதன்கிழமை அவ்வளவுதான் ! - மாரிசெல்வராஜ்

2011-12-23T21:33:00.000+05:30

இப்படி நடக்குமென்று யாரும் எதிர்பார்க்கவில்லை.அதுவும் காட்டுபேச்சிக்கு பெரும் அதிர்ச்சி. அவள் இதுவரை பெண்கள் மட்டும்தான் தற்கொலை செய்துகொண்டு சாவார்கள் என்றே நினைத்திருந்தாள். அவள் நினைத்ததில் தவறு இல்லைதான் அவர்கள் இந்த ஊருக்கு வந்தே இரண்டு வருடங்கள்தானே ஆகிறது. இந்த இரண்டு வருடத்தில் அந்த மேட்டுத்தெரு லெட்சுமணசாமி மக கடக்குட்டிபுள்ள விஜி பத்தாப்பு பரிட்சையில் பெயிலானதற்கும், அந்த கிழவி பொயிலால்மாமி-மருமகள் சண்டையில் தன் மகன் கண்ணெதிரே தன் கொண்டை பண்ணரிவாளால் அறுபட்ட அவமானம் தாங்க முடியாமல் நடு ராத்திரி அம்மன் கோவில் கிணற்றில் விழுந்து செத்தாள். அதற்குப்பிறகு வேறு யாரும் இதுவரை தற்கொலை செய்து சாகவில்லை. மேலும் அவள் இதற்கு முன் இருந்த ஊரிலும் ”பய, நிறமாத சூலின்னு கூட பார்க்காம கழுத்தை நெரிச்சு கொன்னுருக்கானே விளங்குவானா அவன் ?”, நல்ல காரியம் பண்ணினா நாச்சா, அந்த நாறப்பய கூட வாழ்றதுக்கு பதிலா அவா அந்த தண்டவாளத்துல போய் படுத்ததுதான் சரி அதுதான் அவளுக்கு விடிவு ஆனா போன ராசாத்தி அந்த பச்சைப்புள்ளையையும் கையோட கூட்டிக்கொண்டு போயிருக்கலாம் இப்படி அநாதையா விட்டுட்டு போய்ட்டாளே சண்டாளத்தி”, “பன்னி மேய்க்கிற சக்கிலிச்சிக்கு பனையேறி இறங்குற நாடார் கேக்குதோ அதுதான் கூட்டிட்டுப்போய் சொக்கப்பனை வைச்சுட்டானுவ” இப்படியெல்லாம் பிறர் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறாள். “பாவம் அந்தப் பய இப்படி வம்பாங்கொலையா செத்துப்போவானாக்கும்” என்று சொல்லி கேள்விபட்டதே இல்லை.

அப்படியென்றால் ஆண்களும் தற்கொலை செய்வார்களா அதுவும் ஒரு பொம்பளைக்காக????

காட்டுப்பேச்சிக்கு துயரத்தைவிட தனக்கு சந்தேகம் வலுத்துகொண்டே போவது போலிருந்தது அந்த நேரத்தில் தான் பன்றி குச்சிலுக்குள் சத்தம் அதிகமாக கேட்டது. “இந்த மனுசன் என்ன இன்னும் எந்திரிக்காம இப்படி கிடக்கார் முழு ராத்திரியும் தூங்கல. காலையிலிருந்து பச்சத்தண்ணி பல்லுல படல என்ன செய்யிறது என்ன கொடுக்கிறது என்ன பேசுறது இவர்கிட்ட, பாவம் ரொம்பத்தான் உடைஞ்சி போயிருப்பார். நாம தண்ணீ குடிச்சாலே அந்த கதிரேசன் கண்ணுக்கு முன்னாடி வந்து நின்னு ஏலேய் துருவா உங்க அம்மைகிட்ட கொஞ்சம் குடிக்க தண்ணீ வாங்கிட்டுவாலேன்னு கேக்குற மாதிரிலா தொண்டைய அடைக்குது அப்படின்னா அந்த மனுசனுக்கு எப்படி இருக்கும். எங்க தூங்கிருக்க போராரு உடம்புதான் இங்க கிடக்கும் மனசு எந்த கருவேலமுள் செடிக்குள்ள கிடந்து கிழிபடுதோ” மூக்கைச் சிந்தி கூரை ஓலையில் துடைத்தபடியே வெளியே வந்தாள் காட்டுப்பேச்சி.

அவள் நினைத்தது அத்தனையும் உண்மை முண்டன் கயித்து கட்டிலில் மல்லாக்க படுத்தபடி வெற்று வானத்தையே வெறித்து பார்த்தபடி கிடந்தான். கைகூடி வராத தூக்கமும் கையைவிட்டுப் போன ஒரு உயிரும் அவன் கண் வழியே கண்ணீராய் வடிந்து கொண்டிருந்தது. இன்னும் அவன் வெற்று வானத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடிதான் இருந்தான். அவனை மாதிரி ஊர் மாறி ஊர் மாறி போய் பன்றி மேய்க்கும் சக்கிலியர்களுக்கு வானம் என்பது வெறும் வானம் மட்டும்தானா என்ன?. மேகங்கள் அற்ற ஏதுமற்ற அந்த வெண்ணிற வானம் அவனை இன்னும் சூன்யமாக்கி அவன் துயரத்தை அதிகபடுத்தும் போல இருந்தாலும் அவன் வெற்று வானத்தை வெறித்துப் பார்த்தபடியே கிடந்தான்.

இந்நேரம் கதிரேசன் மட்டும் வந்திருந்தால் “என்ன முண்டண்ணே வானத்தயே பார்த்துகிட்டு இருக்கிய வீட்ல ஏதும் சண்டையா அக்கா என்ன எங்கயாவது போய் தொலைன்னு சொல்லிடுச்சா” என்றபடிதான் வருவான். எப்படி பையன் எப்படி இப்படி பொறந்தான் ஏன் அப்படி செத்தான். பொறந்ததிலிருந்து எவனாவது என்னிய அண்ணன்னு கூப்பிட்டுருப்பானா எத்தனை ஊரு எத்தனை மனிதர்கள் எத்தனை சிறுவர்கள் “முண்டா எங்கப்பன் செருப்பு அந்து போச்சி கொஞ்சம் சீக்கிரம் தைச்சுக்கொடு” “ “ஆமா முண்டா உன் பன்னி மட்டும்தான் பீய திங்குமா அல்லது நீயும் திம்பையா” இப்படி எத்தனை வார்த்தை பச்சைபுள்ளங்க கேட்கும் போதெல்லாம் மனசு வலிச்சு வலிச்சு சிரிச்சிருக்கிறேன். ”ஏண்டி பேச்சிமுண்ட புள்ளங்க பள்ளிக்கூடம் போகும்போது எதுக்க வராதன்னு எத்தனை தடவை சொல்றது அதுகள என்ன பன்னி மேய்க்கவா நாங்க அனுப்புறோம்” என்று ஊரார் ஒதுக்கும் காட்டுப்பேச்சியை அவன் மட்டும் எப்படி அக்கா என்று கூப்பிட்டான்.

முண்டனுக்கு கதிரேசன் நினைவு கதிர் அறுக்கும் அரிவாள் போல அறுக்க தொடங்கியது.

“என்னக்கா இன்னைக்கு என்ன ஊத்திக் கொழம்பா வாசனை வடக்கு தெரு வரைக்கும் அடிக்கு அதுதான் ஓடி வந்தேன்”

”சாமி எங்க ஊட்ல நீங்க சாப்பிடுறத பார்த்தா உங்க அப்பாசாமியும் அம்மாசாமியும் எங்கள உட்டு வைக்காது சொன்னா கேளுங்க”

“சரி சரி பயப்படாதீங்க முண்டன்ன பன்னி மேய்க்க கிளம்பும் போது சட்டியில போட்டு கொடுத்து விடுங்க நான் அங்க சாப்பிட்டுக்கிறேன் என்ன”

எப்படி ருசித்து ருசித்து சாப்பிட்டான் பாவி, புளிச்ச கஞ்சியையும் ஊத்திக்கொழம்பையும் அவன் புரட்டி சாப்பிட்டதும் கடைசியில் கூழாக்கி குடித்ததும் முண்டனுக்கு நெஞ்சு அப்படியொரு வலியெடுத்து விம்மியது.

நாலரை ரயில் கிழக்கு பார்த்து போகும் போதே எங்கிருந்தாலும் புத்தகமும் கையுமா குளக்கரைக்கு வந்துவிடுவான் கதிரேசன்.

“என்ன முண்டன்ன எப்பாவாது ரயில்ல போயிருக்கியா”

“நீங்க வேற பன்னி மேய்க்கிற பயலுக்கு எப்படி ரயில் படியேற தெரியும்”

“வாங்க ஒருநாள் நான் ஏத்திவிடுதேன் திருச்செந்தூருக்கு போய் கடல் மண்ணை அள்ளிட்டு வந்து கட்டிலுக்கு கீழ போட்டு தூங்குங்க என்ன ?”

“அது சரி என்னியல்லாம் ஏற விடுவாங்களா அப்படியே சம்மதிச்சாலும் என் பன்னிகுட்டிகள அவங்க ஏத்துவாங்காளா அதுக இல்லாம நான் எங்கே போயி என்ன தாலிய அறுத்துறுக்கேன்.”

“ஏத்துவானுங்க முண்டன்னே ஏத்துவானுங்க வெள்ளைக்கார வம்சம் காந்திய ஏத்தமாட்டேன்னு சொல்லிச்சு, காந்தி வம்சம் அம்பேத்கரை ஏத்தமாட்டேன்னு சொல்லிச்சு அம்பேத்கர் வம்சம் உன்னிய ஏத்தமாட்டேன்னு சொல்லுது., கண்டிப்பா ஒருநாள் ஒன்னையும் ஏத்தும் உன் பன்னிகுட்டிகளையும் ஏத்தும் அதுக்குத்தான ஆளே இல்லாம இந்த ரயில் அங்கிட்டும் இங்கிட்டுமா ஓடிட்டு இருக்கு. நீ பன்னிகுட்டிங்ககிட்ட சொல்லி வை ஒருநாள் ஏத்திருவோம் இல்லன்னா அந்த ரயிலை கவுத்துப்போட்டு நாம அதுமேல ஏறிடுவோம் என்னா ?”

“ஒரு எழவும் புரியலீங்க”

“நீ என்னை மாதிரி சின்னப்பயைன்கிட்டல்லாம் இப்படியே ஒரு எழவும் புரியலைங்கன்னு மரியாதையா பயந்துகிட்டு சொன்னா உனக்கு அது புரியவே புரியாது, அவனுங்களும் அதை மறுபடி சொல்லவும் மாட்டானுவ, டேய் நீ சொன்னது ஒரு எழவும் புரியலடா என்னடா சொன்ன மறுபடி ஒருதடவை சொல்லுன்னு அதட்டிக் கேளு அப்பந்தான் “அதுவந்துன்னு” பேசவே ஆரம்பிப்பாங்க” எப்படி ஒரு அரவணைக்கும் பேச்சு அவனுக்கு இந்த வயதில் ! இது எப்படி வாய்த்தது. எப்போதும் புத்தகமும் கையுமாகத்தானே இருப்பான். அதில்தான் இவை எல்லாம் எழுதிருக்குமா. முண்டனுக்கு இன்னும் வானத்தில் ஒரு மேகம் கூட தெரியாமல் இருப்பது கழுத்தை நெரிப்பது போலிருக்க படாரென்று குப்புற படுத்துக்கொண்டான்.துணி விரிக்காத அந்த கட்டிலின் கயிறும் அவன் நெஞ்சை இன்னும் கொஞ்சம் சேர்த்து அலுத்தியது.

“முண்டன்ன வேம்படியாவைத்தான் படிக்க வைக்கல அந்த பய துருவனுக்குதான் எட்டு வயசு இருக்கும்ல அவனையாவது பள்ளிக்கூடத்துல சேர்த்துவிடுன்ன”

“நீங்க வேற இங்க தெருவுலயோ அல்லது யார் வீட்டுக்கு முன்னாடியோ ஒரு பன்னிவிட்டை கெடந்தாலும் என் குடிசையை கொளுத்தத்தான் அத்தனை பேர் வீட்டு அடுப்பிலேயும் தீ எறிஞ்சுகிட்டு இருக்கு இவன அங்க அனுப்பிட்டா என் குச்சி விளங்கின மாதிரிதான்”

தலையை நிமிர்த்தி வேகமாக துருவன் இருக்கும் இடத்தை விழியால் தேடினான் முண்டன். துருவன் அங்கு கடைசியாக ஈனிய பத்து பன்னிக்குட்டிகளோடு விளையாடி கொண்டிருந்தான்.

“ஏல துருவா இங்க வா” என்று அவன் கூப்பிட்டதும் துருவன் கையில் வைத்திருந்த தேங்காய் சிரட்டையை தூக்கி எறிந்து விட்டு அப்பாவை பார்த்து ஓடி வந்தான்.அவன் பின்னால் அத்தனை குட்டிகளும் ஓடி வந்தன.

“அம்மகிட்ட அந்த கருப்பு கேனை வாங்கிட்டு போய் முனியசாமி கோவில் ஆலமரம் இருக்குல்லா அங்க அப்பா கேட்டுச்சின்னு அரை லிட்டர் சாராயம் வாங்கிட்டு வா. போ ஓடு” என்றதும் அவன் குடிசைக்குள் ஓடினான். அவன் பின்னால் ஓடிய பன்னிகுட்டிகளை பார்த்தபடியே இருந்த முண்டன் அவைகளின் தாய் பன்னியை குடிசை நோக்கி திரும்பி பார்த்தான். வீங்கிய முலைகாம்புகளை காட்டியப்படி அப்படி ஒரு சாய்த்து படுத்துகிடந்தது.ராஜி.

“என்னன்ன பத்து குட்டிப்போல”

“ஆமாம்பா இதுதான் முத ஈத்து, இந்த மாதிரி நாலு ஈத்து ஈத்துச்சுன்ன போதும் வேம்படியாவுக்கு கல்யாணம் வைச்சிருவேன்”

எல்லாருமே சிரித்தார்கள்.

“ஆமா இதுக்கு என்ன பேர் வைச்சிருக்கீங்க” என்று அவன் கேட்டதும் துருவன் “பெரியபன்னி” என்றான் வேகமாக.

“பெரிய பன்னியா ச்சீ வேற பேரு வைக்கலையா”

“இல்ல வேணும்னா நீங்களே வையுங்களேன்”

“இனிமேல் இது பேர் இராஜி, என்று சொன்னபடியே அவன் இராஜி இராஜி என்று கொஞ்சியதும் எல்லாரும் சிரித்ததும் கயிறு இப்போது முண்டனின் அடிவயிறு வரை அழுத்தத் தொடங்கியிருந்தது.

“ஆமா அது என்னன்ன இராஜி” என்று துருவன் கேட்காமல் இருந்திருந்தால் முண்டனுக்கு அந்த விஷயமே தெரியாமல் போயிருக்கும்.

“அது அது எனக்கு வர்ற பொண்டாட்டி பேருல, அவ இப்படியே தான் பொது பொதுன்னு இருப்பா இதேபோல எனக்கு பத்து குட்டி பெத்துப் போடுவா”

“பன்னிகுட்டியவா பெப்பாங்க” என்று துருவன் கேட்டதும் எல்லாரும் சிரித்துவிட்டார்கள்.‘பன்னிகுட்டில்லல பத்து புள்ளகுட்டி” என்று வேம்படியாளும் சொல்லி சிரித்தது அன்றுதானே.

இராஜி, கதிரேசனின் மாமன் மகள். ஒரே சாதி , ஒரே மதம் , ஒரே குடும்பம் , ஒரே இரத்தம் அப்புறமென்ன பத்துகுட்டி என்ன பதினைந்து குட்டி அவனுக்கு கொடுப்பாள்; கொடுத்திருப்பாள்; அதற்குள் கதிரேசன் ஏன் அவசரப்பட்டான் என்று முண்டன் முனங்கிய போது முண்டனின் புட்டத்தில் கை வைத்து அழுத்தி உலுப்பினாள் காட்டுப்பேச்சி.

“என்ன இப்படியே படுத்துகிட்டு, எந்திரிங்க துருவன் சாராயம் வாங்கிட்டு வந்துட்டான் வாங்க வேலைய பார்ப்போம் அப்புறம் பொணம் வந்ததற்கு அப்புறம் தொங்கு தொங்குன்னு ஓடுவயளா” என்று அவள் சொல்லி முடித்ததுதான் தாமதம் அவள் புடதியில் வெறிகொண்டு அடித்தான் முண்டன். அதோடு விடாமல் கீழ விழுந்த அவள் புட்டத்தில் ஓங்கி ஒரு மிதி மிதித்தான்.

“சக்கிலிச்சு முண்ட யாரடி பொணம்ங்கிற நேத்து உன் வீட்டு ஊத்திக் குழம்பு நக்கி சாப்பிட்ட அந்த பள்ளபய உனக்கு இன்னைக்கு பொணமா ஆங்’ என்று மறுபடியும் அடிக்கபோனான்.அதற்குள் வேம்படியாள் வந்து தடுத்தாள்.காட்டுப்பேச்சியின் ஈரக்குலை ஒரு முறை சுடுகாட்டுக்கு போய் திரும்பி வந்தது போல இருந்தது.

வேம்படியாள் ஒரு செம்பில் வந்து முண்டனுக்கு தண்ணீர் கொடுத்தபடி அம்மாவை தூக்கிகொண்டு உள்ளே போனாள்.தண்ணீரை முகத்தில் வேகமாய் ஓங்கி ஓங்கி அடித்தப்படி வேம்படியாவையே பார்த்தான். “நிசமாலுமே அவன்கூட அந்த மகராசன்கூட நீ ஒரு முறை படுத்து எந்திரிச்சுக்க கூடாதா தாய் “ என்று நினைத்தபோது நிஜமாகவே அழுதுவிட்டான் முண்டன்.

வேலை கிடைக்கிறது வரை பொறுக்க முடியாது அது கிடைக்கும் போது கிடைக்கட்டும் நாம கல்யாணத்தை முடிச்சி வைச்சிடலாம் எத்தனநாள் தான் அவனும் படிக்கிறேன் படிக்கிறேன்னு புத்தகத்தை தூக்கிட்டு குளம் குட்டைன்னு சுத்துவான். என்று கதிரேசனின் அம்மாதான் அவன் அப்பாவை கூட்டிக்கொண்டு இராஜி வீட்டிற்கு பெண் கேட்டுப் போனாள்.

“யாரு உம்மவனுக்கா என் பொண்ண தர சொல்ற விளங்கும் என் குடி, வேலைக்கு படிக்கிறேன்னு சொல்லிகிட்டு குளம் குட்டைன்னு சக்கிலியன் பின்னாடி சுத்திகிட்டு சக்கிலிச்சு வீடே கெதி அந்த பச்சமுண்ட வேம்படியாவோட நாத்தம்புடிச்ச கவட்டையே கெதின்னு கிடக்குறவனுக்கா என் புள்ளய கொடுப்பேன், அதுதான் ஊரே சொல்லுதே அங்க பாருடா பள்ளபய பன்னி மேய்க்கிறான்னு எம் மவளும் போய் பன்னி மேய்க்கனுமா போயிடு இங்க இருந்து ஆமா, எம்மவள ஆத்தாபள்ளன் அம்மாபள்ளனுக்கு கூட கட்டிகொடுக்க கூடாது ஒரு செவந்தி பள்ளனுக்கு தான் கட்டிகொடுக்கலாம்னு இருக்கேன் ஆனால் சக்கிலிச்சி சீல பேன் அப்பி இருக்கும் உன் மவன் இல்ல அந்த சிவந்தி பள்ளன்.

இராஜி அப்பா இப்படி சொன்னதற்காகவா அவன் செத்துப்போனான் ?

“எங்கண்ணன் சொல்றதுல என்ன தப்பிருக்கு வேலைக்கு போக துப்பில்லன்னா சும்மாவாவது வீட்ல இருக்கனும்லா அதவுட்டுட்டு நாந்தான் எளவட்டன்னு எழுப்பிகிட்டு சக்கிலிச்சு வீட்டுக்குள்ள போனா எந்த பய மதிப்பான். இராஜிபுள்ளைக்கு இவனை கல்யாணம் பண்ணி வைச்சு அந்த சக்கிலிச்சு முண்ட இவன் புள்ளைய பெத்துப் போட்டான்னா எங்க போயி தொங்கிறதாம் நானும் எங்க அண்ணனும்.அவளுக மேட்டுத்தெருவுக்கு வந்தாலே கீழத்தெருவுக்கு நாத்தம் அடிக்கும் அவளுவ சீலைக்குள்ள போய் எப்படிதான் போய் படுப்பானுவளோ. எங்க அண்ணனாவது எங்கிட்ட நாசூக்கா சொன்னான். அவன்கிட்ட மறுபடியும் பொண்ணு கேட்டு ஊருபுள்ளா சொல்ல சொல்றீயா உம்மவன் சக்கிலியச்சிய வைச்சிருக்கிறது உண்மைதான் போலன்னு” இப்படி அவன் அம்மா அவன் அப்பாவிடம் சண்டை போட்டதற்காகவா கதிரேசன் செத்துப்போனான் ?

முண்டன் வெற்று உடம்பில் துண்டைப் போட்டுக்கொண்டு கட்டதளத்துக்கு தேவையான எல்லா பொருளையும் அப்படியே சாராய கேனையும் எடுத்துக்கொண்டு கூடவே துருவனையும் கூட்டிக்கொண்டு சுடுகாட்டை நோக்கி கிளம்பினான். அகால மரணம் என்பதால் ஊருக்குள் கொண்டு வராமல் மருத்துவமனையிலிருந்து சுடுகாட்டுக்கே கொண்டு வந்து எரித்து விடுவார்கள். “பன்னி மேய்க்கிற பய பாடை கெட்டமாட்டானோ அப்படியே வந்து எரிச்சுகொடுத்துட்டு போகமாட்டானோ “ என்று பொயிலால் கிழவி செத்த போது ஊரில் கேட்டதிலிருந்து அவந்தான் அந்த ஊருக்கு வெட்டியானும் கூட.

கதிரேசனை கொண்டுவந்து அந்த ஆம்புலன்ஸ், சுடுகாட்டில் இறக்கியதும் அழுகைசத்தம் தொடங்கியது.முண்டன் அழக்கூடாது என்று வைராக்கியமாய் இருந்தான் ஆனால் துருவனுக்கு அவ்வப்போது அவனுக்கே தெரியாமல் கசிந்தது. முண்டன் எந்த வேலையையும் செய்யவில்லை அவனால் செய்யவும் முடியவில்லை, அவன் சொல்ல சொல்ல துருவன் தான் எல்லா வேலைகளையும் செய்தான் கொள்ளிகுடம் உடைத்தல், எள்ளும் பெரண்டையும் வீசுதல் இப்படி எல்லாம் வேலையும் செய்த அவனோடு முண்டன் கட்டைகளை மட்டும் அடுக்கினான். கடைசியாக முண்டன் சொல்லிகொடுத்ததை போல இதுவரை யாருக்கும் யாருமே சொல்லாத மாதிரி அந்த சுடுகாட்டில் அந்த ஊர்காரர்கள் முன்னாடி அவன்’ ”யப்பா சாமி நம்ம கதிரேசன் அண்ணன் முகத்தை மூடப்போறேன் கடைசியா பாக்கிறவங்க பார்த்துக்கோங்க பூத்தண்ணி ஊத்தனும்னா ஊத்திக்கோங்க” என்று சொன்னவாறு அவன் கண் கலங்கிபோது ஊரே எல்லாம் உண்மைதான் என்பது போல அந்த சிறுவனை பார்த்தது.

எந்த நேரத்திலும் பிணம் என்று சொல்லப்படாத கதிரேசனின் மீது அடுக்கப்பட்ட கட்டைகளின் மீது பெட்ரோல் ஊற்றி அவர்கள் நெருப்பு மூட்டிய போது துருவன் கண்களை சிக்கென்று மூடி கொண்டான். முண்டனோ உற்றுப்பார்த்தான் அந்த தீ அவன் கண்களுக்கும் பற்றி எரிந்தது.நெருப்பு எரிய சுடுகாடே காலியாகிவிட்டது.முண்டனும் துருவனும் மட்டுமே இருந்தார்கள்.அழுதுகொண்டே இருந்த முண்டனுக்கு துருவன் சாராயத்தை கிளாஸில் ஊற்றி ஊற்றி கொடுத்தப்படியே தன் விரலால் நக்கியும் பார்த்தான் ச்சீப்பா என்றிருந்தது.

”டேய் துருவா கதிரேசன் எதுக்காக செத்துப்போனான் தெரியுமா அவன் மாமா அப்படி பேசுனானே அதுக்கா ? இல்லேன்னா அந்த முண்ட அவங்க அம்மா அப்படி ஏசுனாளே அதுக்கா ? கண்டிப்பா இருக்காதுடா கண்டிப்பா இருக்காதுடா சத்தியமா இருக்காதுடா போதை ஏற ஏற முண்டன் சத்தமாவே கத்த தொடங்கினான்.

“நம்ம சக்கிலி கருப்பன் மேல சத்தியமா சொல்றேண்டா துருவா அவன் அந்த ஊமக்கத்தாள அந்த புள்ள இராஜிக்காக சாகலடாஅப்புறம் அய்ய அம்ம அந்த முண்டச்சிக்காகவும் சாகலடா, நம்ம அக்க வேம்படியா முகத்திலயும் நம்ம அம்ம காட்டுப்பேச்சி முகத்திலையும் இனி முழிக்கவே முடியாதுன்னுட்டுதாண்டா அவன் போய் தொங்கிருக்கான். என்று அவன் கத்தி கதறி அழுதுகொண்டிருக்கும்போதே துருவன் “ஐயோ அப்பா ஐயோ அப்பா என்று நெருப்பை பார்த்து கத்தி அலறி கூப்பாடு போட்டான்.அவ்வளவுதான் முண்டன் ஓடி போய் ஒரு பெரிய கட்டைய எடுத்து கதிரேசனை ஓங்கி சத் சத் என்று பலம் கொண்ட மட்டும் அடித்து சாய்த்து படுக்க வைத்தான்.

“டேய் டேய் அது ஒன்னுமில்லடா பொணம் எரிய எரிய நரம்பெல்லாம் நட்டுகிட்டு விடைச்சிக்கிட்டு எந்திரிக்கும் இப்படி ஒரு பெரிய கட்டய எடுத்து ஓங்கி ஒரு போடு போட்டு ஒடிச்சி வைச்சாதான் நின்னு எறியும் இதுக்குபோய் பயப்படலாமா” என்றான்.

அப்போதுதான் கதிரேசன் பிணமாய் எரிய தொடங்கியிருந்தான்.

கருங்குழி சேரும் பேச்சொலி - ப்ரவின்துள்சி

2011-12-05T15:11:00.001+05:30

ஆசிரியர் அறிமுகம்: ப்ரவின்துள்சி. மென்பொருள் துறையில் பணிபுரியும் இவர் ஒரு கவிஞர், ஓவியர், கட்டுரையாளர், புகைப்படக் கலைஞர். கீற்று மற்றும் உயிர்மை போன்ற தளங்களில் இவரது கவிதைகள், கட்டுரைகள் வெளிவந்திருக்கின்றன.

கருங்குழி சேரும் பேச்சொலி:

நாம் பேசத்தொடங்கியிருந்த நாட்களில்…

முதலில் கவிதைகள் பற்றி தான் பேசினோம்

அது ஒரு கோழியிறகின் மேல்

காற்றில் பயணம் செய்வதைப் போலிருந்தது !

பின் எழுத்தாளர்கள் பற்றி பேசினோம்…

அது அவ்வளவு சுவாரஸ்யமாக இல்லை

மாறாக அவை அலுப்பைத் தருவதாகக் கூறினாய் !

பிறகு என்னைப் பற்றி பேசினோம்…

அவை ஒரு சாம்பல் நிற பூமியின்

புதினமென நம்பினாய் !

அதன்பின் உன்னைப் பற்றி பேசினோம்…

ஒரு சொட்டு பாதரசத்தை எனது உள்ளங்கையில்

பத்திரமாக கொண்டு சேர்த்தாய் !

தொடர்ந்து பிறரது காதல்களைப் பற்றி பேசினோம்…

பின், நம்பிக்கையின்மை, ஏமாற்றம் , துரோகங்கள் பற்றிய

பேச்சுகள் தவிற்க முடியாததாகின !

எதிர்பார்ப்பு, தனிமை, ஏக்கம் பற்றி பேசி முடிகையில்

மௌனம் நம் மத்தியில்

நாற்காலியிட்டு அமர்ந்துகொண்டது !

பின் நாம் உடல்களின் மொழிகளில் பேசினோம்…

அவை இதுவரை பிறக்காத ஒரு மொழியில்

வேறு குரல்களில் பேசப்பட்டது குறித்து பதற்றமடைந்தோம் !

பிறகு நாம் எதுவும் பேசிக்கொள்ளவே இல்லை…

இதுவரை பேசியவை எல்லாம்

சட்டென ஒரு கருங்குழியில் சென்று மறைந்துவிட்டிருந்தது !

பின் நாட்களில்…

யாருடனாவது கவிதைகள் பற்றி பேச நேரிடுகையில்

நாம் முன்பு எப்போதையும்விட

மிகவும் கவனத்துடன் இருந்தோம் !

- ப்ரவின்துள்சி.

எம்.ராஜா கவிதைகள் - 3

2011-11-19T19:24:00.000+05:30

கவிஞர் அறிமுகம்: M.ராஜா என்றெனக்கு பெயர். சொந்த ஊர் ஈரோடு மாவட்டத்திலுள்ள காங்கயம். தொழில் நிமித்தம் சென்னையில் மருத்துவராக பணிபுரிகிறேன். பிரத்தியேக வலைப்பதிவிலும் எழுதிவருகிறேன். எழுதியவற்றுள் சில உயிரோசை, திண்ணை போன்ற இணைய இதழ்களில் வெளியாகியிருக்கின்றன.

இவரது கவிதைகள் காட்சியில் தொடராக வருகிறது.

இறை தேடி:

உயிரின் மூலாதாரங்களை
அகழ்ந்தாய்ந்திருந்தபோது தென்பட்டன
கடவுளின் காலடித் தடயங்கள்.
அடியொற்றியே தொடர்ந்தேன்.

கால வெளி எல்லைகள் தூர்ந்து
ஆதியும் அந்தமுமான பிராந்தியம்
வெளியெங்கும் விரவிக்கிடந்தேன் நான்
என்னெங்கிலும் பரவிக்கிடந்தது வெளி
விழித்தெழுந்த உடலணுக்கள் யாவிலும்
வெடித்துக் கிளம்பியது பேரானந்தக் கிளர்ச்சி
கருமக் கயிறுகள் அறுந்து
ஞான ஒளியூட்டம் நிகழ்ந்தது
சூன்ய பெருஞ்சூட்சமங்கள் தெரிந்து தெளிந்தும்
கண்ணெட்டியவரையில் காணக்கிடைக்கவில்லை
கடவுள் மட்டும்.

வந்த வழி வியந்தேன்.

இரண்டு சுவடுகளன்றி
இன்னொன்று ஏதுமில்லை.
இருந்த சுவடுகள் மீது
நின்றுகொண்டிருக்கின்றேன்
நான்.

- எம்.ராஜா

போலச் செய்தல் - கார்த்திக் நேத்தா

2011-11-08T16:14:00.000+05:30

கடலில் நீந்துகிறேன் ;

கடலும் நீந்துகிறது .

அலையில் வீழ்கிறேன் ;

அலையும் வீழ்கிறது .

மழையைப் பிடிக்கிறேன் ;

மழையும் பிடிக்கிறது .

கரையில்

குழி பறிக்கிறேன் ;

கரையும் காலடியில்

'கிச்சு கிச்சு ' பறிக்கிறது .

கடலின் தலை மேல்

கரைந்து பறக்கும்

காக்கைப் போல

கரைகிறேன்

அதுவும் கரைந்து விட்டு

மறைந்து போகிறது .

அப்போதிருந்து தான்

அலைகளெல்லாம்

கரைதலாயின

- கார்த்திக் நேத்தா.

மாடுகளின் காலடிச்சுவடுகள் - ராச.கணேசன்

2011-11-01T09:36:00.000+05:30

மாடுகளின் காலடிச்சுவடுகள்:

யாருமற்ற
நீரில்லா கிராமத்து நிலத்தில்
முளைத்தெழ விருப்பமில்லை
விரல்தூவிய
விதைகளுக்கும்

பிழைப்புதேடி
கிராமத்து வீட்டை குட்டிசுவர்களாக்கி
மாநகரத்தில் மாடிவீடுகட்டி குடிபெயர்ந்த
கிராமத்து மக்களைப்போல்
பயிர்களும்
தரைவழி பயணப்பட்டது போல...

மாடுகட்டும் தொழுவத்திலோ
ஆடுகட்டும் ஆட்டுகாடியிலோ
இல்லை ஏதோஓர்
புளியமரத்தின்மீதோ
சாய்ந்துகொண்டு
பால்யங்களையும்
வாலிபகாலங்களையும்
அசைபோடுகிறது
என் முப்பாட்டன் ,பாட்டன் ,அப்பன்
வியர்வைசிந்தி
தொட்டுபிடித்து
மாடுகள் கண்ணீர் சிந்தி
இழுத்து உழுத
கலப்பை

மாடுகள் விற்ற வீட்டில்
வைக்கோல்போர் அடையுமிடத்தில்
கட்டிவைத்தபடியே
காய்ந்துகொண்டுயிருக்கிறது
அடுப்பெரிக்கும்
விறகுகள்

இனி
மாடுகள் தட்டப்பயிர்களை தின்றுவிட்டது
சோளப்பயிரை மேய்ந்துவிட்டது என்ற
காரணத்திற்காக காட்டுக்காரரிடம்
திட்டுவாங்கவோ
அல்லது
தாங்கள் எள்ளுப்பயிரை தின்றதுக்காக
அப்பாவிடம் அடிவாங்கும்
வலிகளோ இல்லை
விளையாட்டுகள் மறந்த
சிறுவர்களுக்கு

தன் அழகிய அடையாளங்களை
தொலைத்துவிட்டு
நிம்மதியற்று படுத்திருக்கிறது
மனிதர்களை நிம்மதியாக
உறங்கவைத்த
பழையவீட்டு நிலைக்கதவு

மிச்சமிருக்கும்
ஒவ்வொரு வைக்கோலிலும்
தெரிகிறது
போரடித்த மாடுகளின் காலடிச்சுவடுகள்

- ராச.கணேசன்.

விழிப்பு - கார்த்திக் நேத்தா

2011-09-22T10:49:00.000+05:30

ஒரு வழியாக

நான் பிறந்து விட்டேன் .

பச்சிளங் குழந்தையின்

கண்களைப் போல

என் வாழ்க்கை ஒளிர்ந்து

கொண்டிருப்பதை ரசிக்கிறேன் .

பிசின் சுரக்கும்

இலைகளைப் போல

கறை இல்லாத அன்பு

என்னுள் சுரப்பதை உணர்கிறேன் .

அமைதியின் மேல் விளையாடும்

சிறு பறவையாக மாறி

நான் குதூகலிக்கிறேன் .

சுய ஜீவிய பிரக்ஞை

அழிந்து கொண்டிருப்பதை

அவதானிக்கிறேன் .

ஆண்டனா கம்பி மேல்

அமர்ந்திருக்கும்

காக்கை போல

என் தவறுகளின் மேல் அமர்ந்து

வெளிச்சத்தை

கண்டு கண்டு களிக்கிறேன்.

பாறைக் குடிசையின்

கதவைத் தட்டும்

அலையாகி மிதக்கிறேன்

இப்போதெல்லாம் ,

யாராவது என்னைப்

பார்த்தால் தான்

கண்கள் திறந்து பார்க்கிறேன்.

- கார்த்திக் நேத்தா

கடற்கன்னியின் கால்கள் - சின்னப்பயல்

2011-09-06T20:31:00.000+05:30

கவிஞர் அறிமுகம்: என்னைப்பற்றி ஒரு சிறு அறிமுகம்." சின்னப்பயல்" என்ற பெயரில் கவிதைகள் மற்றும் சிறுகதைகள் எழுதி வருகிறேன். கணிப்பொறி மேலாளராகப் பணி புரிகிறேன்.அவை "வல்லினம், யூத்ஃபுல் விகடன்,உயிரோசை, கீற்று மற்றும் திண்ணை" இணைய இதழ்களில் வெளியாகியுள்ளன.

கடற்கன்னியின் கால்கள்:

கடற்கரையின் மணல்
சீமைச்சர்க்கரை போலவே
விரிந்து கிடக்கிறது.

இரவுகளில் அவை
நிலவொளியுடன் இணைந்து
இன்னும் இனிக்கும் போலிருக்கிறது

அலைகள் வந்து அடித்தும்
அவை இன்னும் உப்பாகவில்லை.

அதனால் தான் என்னவோ
நண்டுகளும் ,
அலையிலிருந்து
ஒதுங்கிக்கொள்ளும்
சிறிய சிப்பிகளும்,
ஆமைகளும்
கரை தேடி
வந்துதான் வளைகள்
அமைக்கின்றன.

இவை அனைத்தையும்
ரசித்துக்கொண்டே
முடிவற்ற கடற்கரையில்
அமர்ந்து அவள் தன்
கால்களை
நனைத்துக்கொண்டிருந்தாள்
அவை இன்னும்
ஏன் கடற்கன்னியின்
வாலாக மாறவில்லை
என்ற வியப்புடன்
அனைத்தையும்
கவனித்துக் கொண்டிக்கிறேன் நான்....!

- சின்னப்பயல்

உதிர்காலத்தின் இலைகள் - ப்ரவின்துள்சி

2011-08-25T10:06:00.000+05:30

உதிர்காலத்தின் இலைகள்:

நான் மிகவும் விருப்புற்று இருக்கிறேன்

உன் நினைவில் அந்நாட்கள் இருக்குமென்று.

மிக அழகான நாட்கள் அவை...ஒரு வசந்தகாலம்,

அன்றைய வெயில் இதைக்காட்டில் மிகவும் இதமாக இருந்தது.

அந்த உதிர்கால இலைகள் ஒரு மண்வாரியால் அள்ளிச்செல்லப்பட்டது

பார் இதோ! நான் எதையும் மறக்கவில்லை…!

ஆம்... அந்த உதிர்கால இலைகளை ஒரு கலப்பையால் அள்ளிச் செல்கிறார்கள்...

கூடவே நினைவுகளையும்...பின் அதன் கசப்புகளையும்...

பிறகு வடதிசைக்காற்று ஒன்று அவற்றை தூக்கிச்சென்றது

மறதிகள் மிகுந்த அந்த குளிர் இரவினூடே....

இதோ பார்...நான் எதையும் மறக்கவில்லை...

நீ எனக்காகப் பாடிய பாடலையும்!

அதோ நம்மை ஒத்திருந்த அந்தப் பாடல்...

விருப்புற்றிருந்தோம் நாம், என்மீது நீயும், உன்மீது நானும்

வாழ்ந்திருந்தோம் ஒன்றாக‌ இணைந்திருந்த‌ப‌டியே,

என்னை விரும்பிய‌ நீயும், உன்னை விரும்பிய‌ நானும்.

ஆனால் விருபுற்றவர்களைப் பிரிப்பதே வாழ்வின் விருப்பமாக உள்ளது!

மிக மென்மையாக...ஒரு சிறு சலன‌முமின்றி

பிரிந்துசென்ற இரு காதலர்களின் பாதங்களை

கழுவி செல்கிறது கடல்

மணல் மீதிருந்து!

அந்த உதிர்கால இலைகள் ஒரு மண்வாரியால் அள்ளிச்செல்லப்பட்டது !

பின் நினைவுகளையும், அதன் கசப்புகளையும்…

ஆனால் மௌனித்திருந்த என் காதல்

வாழ்வின் கரங்களுக்கு நன்றி சொன்னபடியிருக்கும்

தீராப் புன்னகையுடன்…

உன் மீது அளவுகடந்த வாஞ்சையுடன் இருக்கிறேன் நான்

என்றும் தீராத அழகுடன் திகழ்கிறாய் நீ

உன்னை எப்படி மறக்கச் சொல்கிறாய் ?

மிக அழகான நாட்கள் அவை...ஒரு வசந்தகாலம்!

அன்றைய வெயில் இதைக்காட்டில் மிகவும் இதமாக இருந்தது

அந்த உதிர்கால இலைகள் ஒரு கலப்பையால் அள்ளிச்செல்லப்பட்டது !

மிக‌ மென்மைக்குரிய தோழியாக‌ இருந்தாய் நீ என‌க்கு…

வ‌ருந்தியிருப்ப‌தைத் தவிர‌

இனி செய்வ‌த‌ற்கொன்றும் இல்லை என‌க்கிப்போது..

ஆனால்...நீ என‌க்காக‌ பாடிய‌ அந்தப் பாட‌ல்

அது எவ்வெப்போதும்...என் காதுக‌ளில்

ஒலித்துக்கொண்டே இருக்கும்...முடிவ‌ற்று... !

மொழிப்பெயர்ப்பு: பிரவீன்

கவிதை : Jaques Prévert

http://www.johnnymercer.com/FAQ/Autumn%20Leaves.htm

தற்போக்கு சிந்தனைகள் - அவனி அரவிந்தன்

2011-07-31T12:24:00.000+05:30

இப்போதெல்லாம்
கவிதைகள் வாசிப்பதற்கு
நேரமே இருப்பதில்லை
ஒரு கவிதையில்
முதல் வரியையும்
மற்றொரு கவிதையில்
மூன்றாம் வரியையும் வாசிக்கிறேன்
மீந்து போன கவிதைவரிகள்
வாலாட்டியபடியே என்னை
துரத்திக் கொண்டிருக்கின்றன
ஒருவேளை அவற்றை
அடிமாற்றிப் போட்டு
பின்னொருநாள்
புதிய கவிதையொன்றை
நான் சமைக்கக்கூடும்...

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

எண்ணிலடங்கா நட்சத்திரங்களே
இட்டு நிரப்ப முடியாத இருளை
மாடத்திலிருக்கும்
மண்விளக்கொன்று நிறைக்க முயன்று
தோற்றுக்கொண்டிருக்கிறது...

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

வெட்க உணர்வற்று
ஆடை கிழித்து
அம்மண உடம்பில்
கழிவுகளைப் பூசிய பெண் போல
கோர மௌனத்துடன்
தகித்து அலைகிறது
வற்றிப்போன வைகை...

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~

திரித்த நூலை எரித்தபடி
இரக்கமில்லாமல் சிரிக்கிறது
கண்ணாடிச் சிறைக்குள்ளிருந்து
ஒரு சிமிழ் விளக்கு

- அவனி அரவிந்தன்

அஞ்சறைப்பெட்டி - சின்னப்பயல்

2011-07-16T17:52:00.000+05:30

அஞ்சறைப்பெட்டியில்

அம்மா போட்டு வைத்த
மீதக்காசில்
சீரகத்தின் மணமும்
கடுகின் வாசமும்
வெந்தயத்தின் நெடியும்

மஞ்சள்பொடியின் கமறலும்
மிளகின் காரமுமாக
அடித்த வாசம்
இன்னும் என் மனதினுள்
வட்டமடிக்கிறது
அந்தக்காசில்
வாங்கித்தின்ற
மிட்டாயின் மணம்
ஏனோ நினைவில் இல்லை.

- சின்னப்பயல்

தேவ சம்பாஷணை - விக்னேஷ்வரன்

2011-07-04T10:10:00.001+05:30

கவிஞர் அறிமுகம் அவரின் எழுத்து வழியே:

சமீப காலமாக வலையில் ஆத்மா என்றும் ரெட்டைவால்ஸ் என்ற பெயரிலும் அறிமுகம். படித்தது மதுரையில் டி.வி.எஸ்ஸிலும் மதுரைக்கல்லூரியிலும். கல்லூரியின் மூன்றாம் வருடத்தில். ஆனந்தவிகடனுக்காக மாணவப் பத்திரிக்கையாளனாய் கொஞ்சம் சுற்றினேன், பிறகு பிழைப்புக்காக ஆலப்புழையில் ஒரு வருடம். சென்னையில் ஆறாவது வருடம். எல்லா விஷயத்துக்கும் So What? என்ற கேள்வி எழுந்ததாலும் எழுதுவது மிகுந்த சந்தோஷத்தை தருகிறது. இது வரை யாருமே சொல்லாத ஒரு விஷயத்தை என்றாவது ஒரு நாள் சொல்லிவிடுவேன் எனும் நம்பிக்கையில் எழுத ஆரம்பித்திருக்கிறேன்.

தேவ சம்பாஷணை:

முன்பொரு முறை இதே
முகூர்த்த நாளில் சந்தித்தோம்!
பரஸ்பர விசாரிப்புகள்... லேசான புன்னகை...
சில வழக்கமான உரையாடல்கள்
பின்பு வழக்கமான மௌனம்
உன் நிலை குத்திய பார்வை

என்றைக்குமே நீ முதலில் பேசியதில்லை
பிரகாரம் முழுக்கவே இரைச்சல்
இரைச்சல்களின் ஊடாக இரையும் சங்கீதம்
யாரோ கவனிக்கிறார்கள் என்கிற பதற்றம்
பட்டரின் வழக்கமான மந்திரம்
சிதறிக் கிடக்கும் பிரசாதங்கள்
எப்பொழுதும் போல என் பர்ஸில் விபூதி பொட்டலம்

உன் அகண்ட நெற்றிக் குங்குமம்
யானையிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கிய பின்
உன்னை யாரென கேட்கும் மகள்
சொல்லத் தயாராகும் பொய்கள்
வரிசை நெருக்குகிறது!

சில நொடிகளே ஆனாலும்
உள்ளத்தை ஊடுருவும் பார்வை
போய் வருகிறேன் மீனாக்ஷி!
பின்பாவது ஒரு முறை

உன்னை சாமியாகக் கும்பிட!

- விக்னேஷ்வரன்

அற்றவைகளால் நிரம்பியவள் 26 - யமுனா ராகவன்

2011-06-27T19:59:00.000+05:30

யமுனா ராகவன் அய்ரோப்பாவில் மருத்துவராய் பணிபுரிகிறார். அவர் எழுதும் "அற்றவைகளால் நிரம்பியவள்" தொடர் கதை காட்சியில் தொடராய் வெளிவருகிறது. அனைத்துப் பகுதிகளுக்கும் இங்கே சொடுக்கவும்.

பகுதி -26

புகைப்படங்கள் எடுப்பது ஒரு மிக அழகிய கலை தான். அதை பல்வேறு விதமாக உருவாக்கலாம் என்கிறார்கள். அதில் ஒன்று Forced Perspective photography. பார்க்கும் விதத்தில் உண்மையை பொய்யாகவும், பொய்யை உண்மையாக நினைக்கும் விதத்தில் அமைந்திருக்கும் படங்கள் பார்க்க விசித்திரமாக இருக்கும். அதாவது பெரிய எகிப்திய பிரமிட் நுனிவிரலால் தொடுவது போலவும், நிலவினை வாயால் விழுங்குவது போலவும் அமையும் அது போன்ற படங்கள் சிரிக்கவும், கொஞ்சம் யோசிக்கவும் வைக்கும்.
வாழ்க்கையிலும் அது போன்ற கணங்கள் இருக்கிறது உண்மை தான். These are the moments, which makes one to witness life from a different angle that might force to accept the reality and essence of life, at the unlikeliest hour, especially when least expected. ஆனால் வாழ்வில் அப்படி நிகழும் நிமிடங்கள் சிரிப்பை வரவழைப்பது வெகு குறைவு.
    அப்படிப்பட்ட ஒரு நிகழ்வை இரண்டாவது முறையாக சந்திக்க நேர்ந்த போது மனதொடிந்து போனாள் அஞ்சனா. ப்ராலினில் அவசர சிகிச்சைக்கு அரசு மருத்துவனையில் இருந்து, ஹெலிகாப்டரில் சில வேளை நோயாளிகளை அழைத்து செல்வார்கள் என்று சொல்ல கேள்வி. ஆன்ஸ் லாசியோவில் இருந்து வரும் ரோசினா (Rosina) அன்று தொலைப்பேசியில் அழைத்து, தன் 8 வயது மகள் மேபல் (Mabel) இரண்டு நாளாக உடல்நிலை சரியில்லாது இருக்கிறாள் என்றும் தன்னிடம் இருந்த ஜுரம் மாத்திரைகள் போட்டும் கேட்கவில்லை என்று சொன்னப்போது, அழைத்து வரும்படி சொன்னாள். மேபல் மற்ற குழந்தைகள் போல தான், ஆட்டம் துறுதுறுப்பு குறும்பு நிறைந்தவள். ஜுரத்தில் வாடி போய் வந்தாள் அம்மாவோடு. தலை வலிக்கிறது. முடியவில்லை என்று வாந்தி எடுத்தபடி அழுதவளை பார்த்து, அஞ்சனாவிற்கு உள்ளுக்குள் லேசான உதைப்பு. மருத்துவ பரிசோதனையில், அவளுக்கு Meningitis இருக்குமோ என்று தோன்றி, அவளை உடனடியாக அரசு மருத்துவமனைக்கு அழைத்து செல்லுமாறு ரோசினாவிடம் சொல்ல, அவளும் குழந்தையை அழைத்துக்கொண்டு சென்றதை பார்த்தப்படி நின்றாள் அஞ்சனா.
    மூளையை சுற்றி இருக்கும் பாதுக்காப்பு பெட்டகம் போன்றது Meninges. மூன்று layer ஆக இருக்கும் இந்த திசுக்கள், மூளையை ஈரமாகவும், ரத்தவோட்டத்தை ஒரு நிலைப்படுத்தியும், எல்லா சமயமும் ஒரே போன்ற சுழலை கொடுத்து பாதுகாத்தும் இருப்பவை. முடிந்தவரை நோய்கிருமிகளை அண்டவொண்ணாது வைக்கும் இவை, சில சமயம் பாக்டிரியாக்களாலோ, வைரஸ் கிருமிகளாலோ செயலிழக்கும். அப்படி செயலிழக்க நேரிட்டால், மெதுவாக மூளையும் பாதிக்கப்பட்டு, சரியான மருந்துகள் சரியான நேரத்தில் கொடுக்காது போனால், மூளை முழுதாக பாதிப்படைவதால் மூளை வளர்ச்சி குன்றியோ, கடுமையான நோயால் உயிருக்கோ ஆபத்து வரலாம். இதெல்லாம் யோசித்து, ரோசினாவை அனுப்பிவைத்து விட்டு, இவளே அரசு மருத்துவமனையில் வேலை புரியும் மருத்துவரை அழைத்து குழந்தையை பற்றி சொல்லி, பத்திரமாக பார்த்துக்கொள்ளும்படி சொன்னாள்.
    இது நடந்த ஐந்தாறு நாட்களுக்கு பெரிதாக ஒரு விபரமும் தெரியாது போனது மேபலை பற்றி. அந்த வார இறுதியில் ஊரே பரபரப்பானது. அந்த சிறுமி உடல்நிலை கவலைக்கிடமாக ஆகி, ஹெலிகாப்டரில் பிரதான தீவான மாஹேவிற்கு அழைத்து சென்றதாக சொன்னார்கள். சிறு தீவானதால், எல்லோருக்கும் எல்லோரையும் அவர்கள் விவரமும் தெரிந்திருந்தது. அதனால் இது போன்ற செய்திகள் வெகு விரைவில் ஊர் முழுக்க பரவியது. அவளை மாஹே எடுத்துப்போன இரண்டு நாட்களில் அவள் இறந்து போனதாக சொன்னார்கள்.
    தன் தொழிலில் இறப்பை சர்வசாதாரணமாக சந்திக்க நேர்ந்தாலும், வயதானவர்களின் இறப்பை பொறுத்துக்கொள்ளும் மனது, சிறுவயது மரணத்தை ஏற்கமறுத்தது தான் நிஜம். அஞ்சனா மேபலின் இறுதி சடங்கில் கலந்துக்கொண்டாள். ஊரே திரண்டு இருந்த சர்ச்சில், அஞ்சனாவும் கூட்டத்தில் ஒரு ஒரத்தில் நின்றிருந்தாள். தூங்குவது போலவே இருந்த மேபலுக்கு அழகான பிங்க் நிற உடை அணிவித்து, குட்டி இளவரசி போல tiara அணிவித்து இருந்தார்கள். இரண்டு மணி நேரம் கிரியோல் மொழியில் சர்ச்சின் அங்கத்தினரும், குடும்பத்தினரும் பேசினது ஒன்றும் புரியாது போனாலும், தன்னை சுற்றி இருந்த அனைவரின் கண்ணிலும் கண்ணீர் கசிந்தபடி இருந்ததை பார்த்து மனம் கலங்காதவர்கள் யாரும் இருக்கமுடியாது. அதன் பின் அங்கிருந்து நடைபயணமாக கல்லறைக்கு மேபலை அழகான பூக்களும் பொம்மைகளும் நிறைந்திருந்த கருப்பு காரில் ஊர்வலமாக கொண்டு சென்றார்கள். வண்டியின் பின்னோடு நடந்து சென்று, புதைக்கும் இடத்தில் நிற்கும் போது ரோஸினாவை பார்த்தாள் அஞ்சனா.
வாழ்வில் சந்திக்கும் மனிதர்களின் முகபாவனைகளை உற்று நோக்கி, படித்து மனதில் பதித்து கொள்ள சொல்லுவார்கள் அஞ்சனாவின் நடன ஆசிரியை சாந்தி. அவை நாட்டியத்தில் முக, உடல் பாவனைக்கு மிகவும் தோதாக இருக்கும் என்று சொன்னதை கேட்டதன் பின் சந்திக்கும் மனிதர்களின் முகத்தை பார்த்து பழகியது, இன்றும் மாறாத பழக்கமாகி விட்டது. முக பாவங்கள் நடன சாஸ்திரிய முறையில் ஒன்பது வகையாக பிரிக்கலாம் என்று படித்திருந்தவளுக்கு, எதிரே இருப்பவர்கள் அழும்போது, சிரிக்கும் போதும் தன்னையறியாது மனநிலை அவர்களோடு ஒன்றுவதை தன்னால் தவிர்க்க முடியாது என்பது தெரிந்த விஷயம். ரோஸினாவின் முகம் வெளிக்காட்டிய வேதனையும், வெறுமையும் கலந்த முகபாவத்தை எந்த வார்த்தைகளாலும் சொல்லி ஈடுசெய்யமுடியாது. அவளின் கண்களில் இருந்த தொலைந்த தேடல், இதற்கு முன்பும் பார்த்து இருக்கிறாள், அவள் பாட்டி சின்னம்மாவின் முகத்தில். அஞ்சனாவின் அத்தை இறந்த சமயம், அவளுக்கு வயது 3 அல்லது 4 இருக்கும். அத்தையை பற்றி தான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கிறாள் என்று பாட்டியின் கண்ணை வைத்தே சொல்லிவிடலாம். ஆனால் அஞ்சனாவின் தந்தை இறந்த சமயம், பாட்டி தந்தையின் உடல் வைத்திருந்த அறையின் மூலையில் நாற்காலி போட்டு அமர்ந்திருந்தாள் இரண்டு நாளும். ஏதோ அனத்தியபடி இருந்தவளின் கண்களில் பார்த்த அதே பார்வையை, இன்று ரோஸினாவின் முகத்தில் பார்த்து, கொஞ்சம் திகைத்து போனாள்.
அறிவியல் வினோதங்கள் பற்றி என்றோ அஞ்சனா படித்த புத்தகத்தில் நிறைய கேள்விகள் இருந்தது. சர்வசாதாரணமாக நடக்கும் பல விஷயங்கள் சிறிது பிழன்றாலும் எப்படி ஏனையவற்றை பாதிக்கலாம் என்பதை பற்றி வேடிக்கையாக இருந்தது அந்த புத்தகம். உலகம் முழுக்க புவியீர்ப்பு விசை இருப்பினும், ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் epicentre ஒன்று இருக்கிறது என்றும், மனிதர்களின் புவியீர்ப்பு நடுவுநிலை மாறி போனால், எப்படி நடப்பார்கள், ஓடுபவர்கள், இயங்குவார்கள் என்று எழுதியிருந்தது. பெற்ற பிள்ளையின் இழப்பு, மனதின் நடுவுநிலையை பிறழ செய்துவிடுகிறது என்பது மறுக்க முடியாத நிஜம்.
கல்லறையில் சவப்பெட்டியை புதைக்கும் முன், மீண்டும் பாதிரியார் ஜெபம் செய்தார். வானம் நீலமும் கருப்புமாக தெரிந்தது. கல்லறைகள் எந்த ஊரானாலும் அந்த இடத்திற்கு பெயர் தெரியாத ஒற்றுமை இருப்பதை எண்ணிப்பார்த்தாள் அஞ்சனா. எத்தனை பச்சை பசேலென மரங்கள் இருந்தாலும், அவைகளில் ஏதோ சொல்லொணாத சோகமான நிசப்தம் அப்பியபடி, மெல்ல வீசிக் கொண்டிருந்த காற்றிற்கும் அசையாத இலைகளை தாங்கியிருந்தது. கடைசியில் முகம் பார்க்கும்படி கூப்பிட்டதும், எல்லோரும் அருகே சென்று நீண்ட தண்டுடன் இருந்த ரோஜாப்பூக்களை மேபலின் மேல் வைத்தார்கள். எல்லோரும் அவர்கள் மரியாதையை செலுத்திவிட்டு, கடைசியில் ரோஸினாவை பார்க்க, மெல்ல சவப்பெட்டியை நோக்கி நடக்க திராணியில்லாது நடந்து முன்வந்தாள். கதறியபடி நின்றிருந்தவர்களின் மத்தியில் அழாது ரோஸினா, குழந்தை மேபலின் முகத்தை பார்த்தப்படியே நின்றாள். பாதிரியார் மெல்ல அருகே வந்து அவள் தோளின் மீது கைவைக்க, சுயநினைவு திரும்பியவளாய், தன்னை சுற்றி நின்ற கூட்டத்தை அசுவாரசியமாக பார்த்தாள். ரோஸினாவின் கணவர், மேபல் 2 வயது குழந்தையாக இருக்கும் போது, மடகாஸ்கரை சேர்ந்த பெண்ணொருத்தியோடு போய்விட்டதன் பின்னால் குழந்தை, அவளை சார்ந்த விஷயங்களே ரோஸினாவின் வாழ்க்கையாகி போனது என்று சொல்லியிருக்கிறாள். இன்று வாழ்வின் பொருள் மொத்தமாக தொலைந்து போய், அடுத்த செய்வதறியதாது நின்ற அவளை பார்க்கையில் அஞ்சனாவால் தாங்க முடியவில்லை. சிறிது நேரம் மேபலின் முகத்தை தொட்டு பார்த்து, முத்தம் கொடுத்தவள், சட்டென ஏதோ நினைவு வந்தவளாய், தன் கைப்பையில் இருந்து மேபலிற்கு பிடித்த பொம்மையை எடுத்து, மேபலின் கையில் வைத்தாள். அதன்பின் பெட்டியை மூடி, பாதிரியார் விசையை அழுத்த, சவப்பெட்டி மெல்ல பள்ளத்திற்குள் இறங்கியது. கூட்டம் மெல்ல கலைய, அஞ்சனா சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றிருந்து, எல்லோரும் சென்றபின், மெதுவாக அவளும் நடக்க தொடங்கினாள். வெகு தூரம் நடந்து சென்றபின், திரும்பி பார்க்க, ரோஸினா மட்டும் சவப்பெட்டி புதைத்த இடத்தின் அருகே தரையிலேயே அமர்ந்திருந்தாள். வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த பின்னர் கூட, குழந்தையின் முகம் மனதில் இருந்து மறையாது ஸ்தம்பித்து அமர்ந்திருந்தாள் அஞ்சனா.
என்ன செய்திருந்தால் அந்த குழந்தையை காப்பாற்ற முடிந்திருக்கும் என்று புரியாத நிலையில் ஏற்பட்ட குழப்பமான கோபத்தினால், எப்போதும் போலவே பதில் இல்லாத கேள்விகள் கிளைகளாகி அவளை சூழ்ந்தது. படிப்பு, மருத்துவம், அறிவியல் வளர்ச்சி இவையாவும், ஒரே பக்கம் சிகப்பு, பச்சை, மஞ்சள், நீலம் என நிறங்களை சேர்க்கும் Rubik cube போல ஒருமித்து குழுமும் கணங்களில் சிக்கும் மனிதர்களின் வாழ்க்கையையும், நோய்களின் விதியையும் கணித்து சரியான சிகிச்சை கொடுக்க, அவர்களும் உடல் தேறி வீடு செல்லும்போது, ஏதோ சாதித்தது போலவும் உள்ளுக்குள் தோன்றும் உவகையின் சாயல் அகங்காரம் தான். Playing God for minutes always gives a heady sense. ஆனால் குணமாகி வீடு செல்லும் பலருக்கு நடுவே, இவைகளில் சிக்காத மேபலை போன்ற உயிர்கள் இவள் படித்த படிப்பும் அவை சொல்லும் விளக்கங்களையும் புறக்கணித்து இறக்க நேரும் சமயங்கள், மருத்துவத்தின் ஆதியந்தத்தை அர்த்தமே இல்லாதது போல கேலிக்கூத்தாகி விட்டு, விதியை நம்பும்படி செய்து விடுகிறது.
ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும், சில முகங்கள், சில வார்த்தைகள், சில நிமிடங்கள் எப்போதும் துரத்தும், அது போலவே அஞ்சனாவை துரத்திக் கொண்டிருந்த சில முகங்கள் அந்த இருட்டில் நினைவிற்கு வர, கண்கள் தானாக பனிந்து, நெஞ்சின் பாரத்தை கறைக்க பார்த்தது. வாழ்வில் குற்றவுணர்ச்சி மிகுதியாக அஞ்சனா உணர்ந்த கட்டங்களை அப்போது நினைத்து பார்த்த வைத்தது அந்த இரவு. கல்லூரியில் house surgeon ஆக வேலை செய்த போது, முற்றிலும் பிடிக்காது போன பாடப்பிரிவுகளில் Paediatrics சேர்ந்து கொண்டதற்கு காரணம் இரண்டு குழந்தைகள். கடைசி ஆண்டு பரிட்சையில் தேர்வு பெற்றதும், எல்லா மருத்துவ மாணவ மாணவிகளும் கட்டாயமாக நான்கு பிரிவின் கீழே ஒரு வருடம் வேலை செய்து Compulsory Rotational Residential Internship (CRRI) நிறைவு செய்த பின்னர் தான் தமிழ்நாடு மருத்துவ கவுன்சிலில் Full Registration வாங்க முடியும்.
அந்த ஒரு வருட internshipல், நான்கு முக்கிய பிரிவின் கீழே, பிரிவொன்றிற்கு 4 மாதம் வீதம் செய்து முடிக்கவேண்டும். அப்படி செய்யும் பிரிவுகள் Medicine (பொது மருத்துவம்), Surgery (அறுவை சிகிச்சை), Obstetrics & Gynaecology (மகப்பேறு மருத்துவம்) and Community Medicine என்பவை. இதில் அஞ்சனாவிற்கு முதன்முதலில் வந்த posting O&G. அந்த நான்கு மாதத்தில் ஒன்றரை மாதம் மகப்பேறு மருத்துவம் (Obstetrics), ஒன்றரை மாதம் மகளிர் நல மருத்துவம் (Gynaecology) அத்தோடு ஒரு மாதம் குழந்தை நலப்பிரிவு (Paediatrics) செய்தாள். முதல் வேலை என்பதால் மட்டும் அல்ல, இந்த பிரிவு எப்போதுமே வேலை பளு மிகுந்து இருந்ததால் மட்டும் அல்ல, அஞ்சனா தன் மருத்துவ பயணத்தில் முதலாக சந்திக்க நேர்ந்த நோயாளிகளும் அவர்களின் பின்புலமும் அவளுக்கு ஒட்டுமொத்தமாக அந்த பிரிவின் மீதே வெறுப்பு வரவழைத்துவிட்டது.
குழந்தைகள் என்றாலே குண்டு கன்னமும், பட்டு சருமமும், பொக்கை வாய் சிரிப்பும், பால் வாசமும் வர farex விளம்பர குழந்தை போல என்று தான் நினைவுக்கு வரும் பலருக்கு. அதிலும் குழந்தைகள் என்றால் மிகவும் பிடித்த அஞ்சனாவிற்கு, Paediatrics வேலை இரவு தூக்கத்தையே கெடுப்பதாக இருந்தது. முதல் நாள் posting இரவு 8 மணிக்கு தொடங்கியது அஞ்சனாவிற்கு. என்னத் தான் புத்தகத்தில் படித்தாலும், முதன்முதல் நோயாளிகளை மேர்பார்வை இல்லாது பார்த்து கொள்ளும் responsibility பெருங்கவலை தந்தது. தன்னுடைய பணிகளை தெரிந்து கொள்ளவே ஒரு வாரம் பிடித்தது. காலைகளை அறவே வெறுக்க வைத்ததற்கு காரணம் காலை ஐந்து மணி தொடங்கி கொதித்து கொண்டிருந்த sterilizerல் இருந்த கண்ணாடி syringes எடுத்து, வரிசையாக எல்லா குழந்தைகளுக்கும் மருந்து ஊசி போட்டு முடிக்கவே காலை 10 மணி போல ஆகும். தூங்கிக் கொண்டும், அரை விழிப்பிலும் இருந்த 80, 90 குழந்தைகளை அவரவர் அம்மாக்கள் தூக்கி வர, கிள்ளி பிடிக்க சதை கூட இல்லாத குழந்தைகளின் பிட்டத்தில் penicillin, ampicillin போன்ற சக்தி வாய்ந்த antibiotics, குழந்தைகளின் எடைக்கேற்ப போட தொடங்க, ஐந்து மணி தொடங்கி இரண்டு மூன்று மணி நேரம் விடாது அலறும் குழந்தைகளின் அழுகை சத்தத்தோடு தொடங்கும் நாட்கள் அஞ்சனாவிற்கு பிடிக்காது போனது.
    ஒருவாறு கடமை புரிந்து வேலை இலகுவானதும், அங்கு இருந்த குழந்தைகளின் கதைகள் தானாக காதில் வந்து தானாக விழத்தொடங்கியது அஞ்சனாவிற்கு. இரண்டாவது வார்ட்டில் இருந்த வயதான பாட்டி தன் பெயர் அங்காயி என்று சொல்லி, அவளிடம் எப்போதாவது வெளியே இருந்த டீக்கடையில் டீ வாங்கி தர சொல்லி கேட்கும் போது, அவள் கதையை சொல்ல தொடங்கினாள். கொச்சை தமிழில் பொக்கை வாயோடு பேசிய பாட்டியின் முகத்தில் இருந்த சுருக்கங்களே அவள் வந்த பாதை சுலபமானது இல்லை என்பதை சொல்லியது.
அங்காயி பாட்டி சொன்னாள், ``எங்க ஊரு புவனகிரி பக்கத்தில சின்ன கிராமம் தாயி. ஒடம்பு சரியில்லாத எம் பேத்தி கயலு கூடவே வந்துட்டேன். எனக்கு ரெண்டு புள்ளங்க தான். மவ கண்ணாலம் செஞ்சு பிரசவத்தில செத்து போச்சு. ஊர்ல மழை பொய்ச்சு போன பெறவு, கயலு அப்பா, எம்மவன் லாரி ஓட்ட போயிட்டான் தாயி. அவனுக்கும் ஒரு கண்ணாலம் காச்சி பண்ணி வச்சிட்ட பொறவு நாலு வருசம் நல்லாதான் போச்சு. நல்ல மருமவ, பாக்கும்போதே பொம்பள புள்ள பொறந்துச்சி. கயல்விழின்னு பேரு வச்சோம். எந்த பாவி கண்ணு பட்டுச்சோ, தாயி, எம்புள்ளக்கு ஏதோ கொள்ளைல போற நோவு வந்து, ஒடம்பெல்லாம் கரைஞ்சு போயி, இருமல் ஜுரம் வந்து போயி மகராசன் சேந்துட்டான் தாயி. 25 வயசு தான் இருக்கும் எம்மவனுக்கு, ராசா போல இருப்பான். பெத்த வயித்தை கல்லா மாத்திக்கிட்டு, குழியில எறக்கி வச்சிட்டேன். அவன் போயி சேந்த பொறவு, அவன் பொஞ்சாதி, எம் மருமவளுக்கும் ஒடம்பு சீக்கு வந்துருச்சி. கொழந்த பொறந்த பெறவு, அதே போல, ஒடம்பு உறுகி அவளும் போய் சேந்துட்டா. என்னெவோ ஒட்டுற நோயாமே, அதுன்னு ஊர்க்குள்ளாற பேசிக்கிட்டாங்க. எனக்கென்ன கருமம் தெரியுது. ஊருல எம் மருமவள அடக்கம் பண்ணக்கூட ஒரு மூதியும் வரல. பெரிய மனுசங்க காலுல கைல கெஞ்சி கூத்தாடி எரிச்சேன். நானே குழிக்கு கால நீட்டிக்கிட்டு இருக்கேனே தாயி, அந்த நேரத்தில் இந்த கயலு புள்ளைக்கு வெசஜுரம் வந்து, இழுப்பு வர தொடங்கிருச்சு. இந்த ஆஸ்பித்திரிலயே குத்தவச்சு இருக்கேன், `` என்று அழுத பாட்டியை பார்த்து அஞ்சனாவிற்கு கஷ்டமாக இருந்தது.
    அங்காயி பாட்டி வாலிபத்தில் ஐந்து அடி உயரம் இருந்திருக்கக்கூடும். ஆனால் வயது ஓடிப்பிடித்து விளையாடியதில் முதுகு கூண் போட்டிருக்க, உடல் முழுக்க புழுதியோடு வரண்டு சுருங்கிய சருமம், முகமெங்கும் நூறு கோடுகள், தும்பையாய் வெளுத்து உதிர்ந்த தலைமுடியோடு, இரவிக்கை இல்லாது தொங்கும் வற்றிய மார்பகங்கள், ஒட்டிய வயிறும், உலர்ந்த உடலை சுற்றி சிகப்பு நிறம் மங்கி அங்கங்கே நைந்து கிழியும் புடவையை சுற்றிக் கொண்டு, நடக்க ஏதுவாக காய்ந்த கிளையால் செய்த கைத்தடியை தாங்கியபடி, corridor வழியாக மருந்துக்காகவும், மருத்துவமனையில் கொடுக்கும் பிரட் மற்றும் பாலுக்காகவும் நடந்த வெள்ளந்தி மனுஷி, அஞ்சனாவை எங்கும் பார்த்தாலும் நின்று பேசினாள். இரண்டாவது வார்ட்டில் அஞ்சனாவிற்கு வேலை இல்லை. முதல் வார்ட்டை மட்டும் தான் பார்ப்பாள். குழந்தை மிகவும் நோய்வாய்ப்பட்டு இருப்பதாக அங்காயி பாட்டி சொல்ல, அஞ்சனா அங்கு சென்றாள். கயல்விழியின் case notes எடுத்து பார்க்க, தாய் தந்தை AIDS நோயால் பாதிக்கப்பட்டு இறந்திருக்க, கயலை HIV பரிசோதனை செய்து, நோய் இல்லை என்று தெரிந்தாலும், பிறப்பாலேயே cerebral palsy இருந்ததால், குழந்தைக்கு விடாது வந்த இழுப்பு நோய்க்கு மருந்து தந்துக்கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு வயது குழந்தைக்கான உடல் வளர்ச்சி இருந்தும் மூளை வளர்ச்சி இல்லை அவளிடம். அந்த குழந்தையை மடியில் கிடத்தி, சங்கில் பாலும் மருந்தும் புகட்டும் போது அங்காயி பாட்டியின் பரிதவிப்பு தெரியும். பாட்டி சாப்பிட ஒன்றும் இல்லாது, அங்கு தரும் பிரட்டையே சாப்பிட்டாள். சில வேலை பக்கத்து அக்கத்து பெட்டில் இருக்கும் குழந்தைகளின் உறவினர் தரும் மிச்சமீதி சாப்பாட்டை சாப்பிட்டாள். ஒரு நாள் சாப்பிட ஒன்றும் இல்லாது, பசியில் சுருண்டு கிடந்தவளுக்கு அஞ்சனா காசு தர, அதில் இருந்து அவ்வப்போது பத்து இருபது என்று தன்னால் ஆன உதவி செய்தாள்.
    இப்படி சென்றுக்கொண்டிருந்த நிலையில், குழந்தையின் நிலை பெரிதாக மாற்றம் இல்லாத போதும், fits நின்றதால், இன்னும் ஓரிரு தினங்களில் discharge செய்யலாம் என்ற போது, எப்போதும் கண்ணில் படும் அங்காயி பாட்டியை அன்று காணாது சுற்றி எல்லோரும் தேடினார்கள். மரத்தடியில் துண்டு விரித்து தூங்கிக்கொண்டிருந்த கூட்டத்தில் படுத்திருந்தவளை எழுப்பப்போக, அப்போது தான் தெரிந்தது அவள் இறந்து போன விஷயம். கையில் அஞ்சனா கொடுத்திருந்த பத்து ரூபாயை இறுக பற்றியபடி உயிர் விட்டிருந்தாள். அனாதை பிணம் என்று mortuaryல் சில நாட்கள் வைத்திருந்து, பின்னர் anatomy departmentல் கொடுத்துவிட்டார்கள் அங்காயி பாட்டியை. கயலை ஏதோ கிறுத்துவ தொண்டு நிறுவனத்தின் அனாதை இல்லத்தில் சேர்த்துவிட்டார்கள் என்று சொன்னார்கள். அங்காயி பாட்டியின் முக சுருக்கமும், சிரிப்பும் மொத்தமாக தொலைந்து போன அவள் வம்சமும், கடைசி மூச்சு வரை அவளால் முடிந்ததை செய்தே கூனேறிய நடையும் சிறிது நாள் பழகினாலும் அஞ்சனாவின் மனதை விட்டு நீங்காது போன இன்னொரு முக அச்சாகி போனாள்.
    இதன் பின்னரே Paediatrics பிடிக்காது வெறுப்பு வந்துவிட்டது அஞ்சனாவிற்கு. அடுத்த சில வாரங்களை எந்த விஷயத்திலும் மனதொட்டாது வேலை செய்து முடித்தாள். கடைசி இரவு posting முடித்தால், அந்த வார இறுதியின் பிறகு மகப்பேறு மருத்துவத்திற்கு மாறவேண்டும். அந்த வாரம் முழுக்க, வேலை பளுவாக இருந்ததால், கடைசி நாள் இரவு எப்போது முடியும் என்று காத்திருந்தாள் அஞ்சனா. அன்று இரவு தன்னோடு இருந்தது காயத்ரி அக்கா PG. அவர்கள் நல்ல மாதிரி என்றாலும், வேலையில் ஏதாவது தெரியவில்லை என்று கேட்டால், எந்த உதவியும் செய்யமாட்டார்கள். இரவு 2 மணிக்கு casualtyல் இருந்து emergency case வந்தது என்று தொலைப்பேசியில் அழைத்து சொன்னார்கள். தொடர்சியாக தூங்காது இரவு கண்விழித்து வேலை செய்யும் போது தவறுகள் நிறைய நிகழ வாய்ப்பும், மனது அசதியினால் நடக்கும் விஷயங்களில் அக்கறை செலுத்தமுடியாத படியும் அமைந்து விடும். அப்படி அதிகப்பட்ச உடல் மனச்சோர்வின் பிடியில் தான் அஞ்சனா அன்று இரவு இருந்தாள்.
    Casualtyல் இருந்து 12 வயது சிறுவன் கணபதியும் அவன் பெற்றோர்களும், வார்ட்டிற்கு வந்து சேரும் போது, மணி 3 ஆகியிருந்தது. தாய் 35 வயது இருக்கும் போது குழந்தை கருத்தரித்து பிறந்ததால், பிறப்பிலேயே அவனுக்கு Fits வரத்தொடங்கியது என்று சொன்னார்கள். வேறு பிள்ளைகள் இல்லை என்றும் எப்போதும் மருந்துக்கு கட்டுப்பட்டு இருக்கும் கணபதியின் இழுப்பு, அன்று வெகு நேரமாக இருந்துக்கொண்டே இருந்தது என்று சொல்லி தாயும் தந்தையும் அழுதுக்கொண்டே இருந்தார்கள். இரண்டு மணிநேரமாக தொடர்ந்து இழுப்பு வந்துக்கொண்டிருந்ததால், மருந்துகளின் அளவு கூடுதலாகவே தந்தாள். அதற்கு மேல் என்ன செய்வது என்று தெரியாத நிலையில், அஞ்சனா காயத்ரி அக்காவை தொலைப்பேசியில் அழைத்து கேட்க, அவர்கள் இப்போது கொடுக்கும் மருந்தையே தொடர சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டார்கள். இது ஒரு புறம் இருக்க, அதே சமயம் இன்னும் இரண்டு குழந்தைகளின் நிலை கவலைக்கிடமாக மாற, அஞ்சனா ஒரு வார்ட்டுக்கும் இன்னொரு வார்ட்டுக்கும் ஓட்டமாய் ஓடியபடி இருந்தாள். அதில் கணபதியின் இழுப்பு நிற்காது, இன்னும் அதிகமாகி கொண்டிருக்கிறது என்று அந்த அம்மா இடை இடையே வந்து அழுதுக்கொண்டே இருக்க, எந்த வேலையை செய்வது என்று புரியாது குழம்பிப்போய் நின்றாள்.
    இதற்கிடையில் அஞ்சனாவை மற்ற வார்ட்டிற்கு வர சொல்லி தொலைப்பேசியில் அழைத்தப்படியே இருக்க, அவளும் கணபதியை விட்டு நடக்கத்தொடங்கினாள். மணி ஐந்தாகி, லேசாக விடியத்தொடங்கி இருந்தது. குழந்தையின் இழுப்பு நிற்கவே இல்லை. அவளின் குறைந்த அனுபவத்திலேயே, அந்த சிறுவனின் நிலை இப்படியே போனால் தாங்காது என்று புரிந்தப்போதும் என்ன செய்வதென்று தெரியாது விழித்தாள். பாதி வழி போனதும், கணபதியின் தாயும் தந்தையும் அவள் பின்னாலேயே ஓடி வந்து, `` டாக்டர் அம்மா! எங்களுக்கு இருக்கறது ஒரே புள்ள. எப்படியாவது காப்பாத்தும்மா `` என்று காலிலேயே விழுந்த அழ, அஞ்சனாவின் சோர்வும், தூக்கமும், அனுபவமின்மையும் தலைத்தூக்க, இவள் சென்று பெரிய டாக்டரிடம் சொல்வதாக சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள். பக்கத்து வார்டிலும் ஒரு குழந்தை கவலைக்கிடமாக இருக்க, காயத்ரி அக்காவை தொலைப்பேசியில் அழைக்க, தூக்க கலக்கத்தில் அவர்கள் எரிச்சலோடு பேசினார்கள். அஞ்சனா கணபதியை வந்து பார்க்க சொல்லி அழைக்க, `` அதற்கு மேல் அவனுக்கு செய்ய ஒன்றுமில்லை. இப்படி அனுபமில்லாதவர்களோடெல்லாம் வேலை செய்யவேண்டியிருக்கிறது. சை!`` என்று முகத்தில் அடித்தாற் போல வசை பாடிவிட்டு வைத்துவிட்டார்கள்.
    அந்த வார்டின் வேலையை முடித்துவிட்டு திரும்பியவள், நேராக கணபதியிருந்த அறைக்கு சென்றாள். கணபதியின் பெற்றோர்கள் இருவரும் வாயை பொத்தியபடி அழுதுக்கொண்டே இருந்தார்கள். வாய் கோணியபடி, கை கால் இழுத்துக்கொண்டே, நாக்கை கடித்துக்கொண்டு குழந்தை படும் சிரமத்தை பார்க்க அவளுக்கே கடினமாக இருந்தது. பெற்றோர் மனது என்ன சிரமப்படும் என்று புரிந்துக்கொள்ளமுடிந்தது. ஆனால் தொடர்ந்து இழுப்பு வந்தால், உடலில் இருக்கும் எல்லா தசைகளும் வேலை செய்வது நிறுத்தும் என்றும் மூச்சு விடும் தசைகளும் அதில் அடக்கம் என்பதை படித்ததில் அறிந்திருக்கிறாள். சிறுவனின் மூச்சு சிரமமாகிக்கொண்டே இருந்தது. அந்த மூவரும் பார்க்கும் போதே, குழந்தையின் துடிப்பு அடங்கிப்போனது. பெற்றவர்களின் கதறல் அந்த அறையை முழுக்க நிறைத்தது. முழுக்க மனதொடிந்து, அஞ்சனாவாலும் அழுகையை நிறுத்தமுடியவில்லை. அந்த அம்மா, `` ஐய்யோ என் ராசா! என்னையை இப்படி வுட்டுட்டு போயிட்டியேடா! நாங்க என்ன பண்ணப்போறோம் இனிமே `` என்று கதறியது இன்னும் காதில் ஒலித்தது. அந்த குழந்தையை ICU கொண்டுப்போய் ventilate செய்தால், அவன் பிழைத்துக்கொள்ள நல்ல chance உள்ளது என்பது இன்று தெரிந்த அஞ்சனாவிற்கு அன்று தெரிந்திருக்கவில்லை. அநியாயமாக ஒரு உயிர் பிரிந்ததற்கு அவளும் ஒரு காரணம் என்ற குற்றவுணர்ச்சி இன்று வரை அவளை தொடர்ந்துக்கொண்டே இருந்தது.
    அஞ்சனா கலங்கியபடி படுத்திருக்க, ஜெஃப் அழைத்தான் தொலைப்பேசியில். எப்போதும் இடைவிடாது பேசுபவள், இன்று ஒன்றும் பேசாது இருக்க, ஜெஃப் என்னவாயிற்று என்று கேட்டான். ஒன்றுமில்லை என்று 18வது முறையாக சொன்னவளிடம், வீட்டின் வெளியே வந்து எட்டி பார்க்க சொன்னான். வீட்டில் விளக்கெதும் போடாது, இருட்டு ஹாலில் அமர்ந்திருந்த அஞ்சனா, ஜன்னல் திரைச்சீலையை விளக்கி எட்டிப்பார்த்தாள். இவளோடு பேசிக்கொண்டே வண்டியோட்டி வந்திருந்தான் அவன். வீட்டை பூட்டிக்கொண்டு வந்தவளை ஏற்றிக்கொண்டு கடற்கரையின் ஜெட்டியை நோக்கி ஓட்டினான் அவன். என்னவாயிற்று என்று கேட்டபடி இருந்தவனை பார்த்துக்கொண்டே அமர்ந்தவள், `` எங்கள் வீட்டு பக்கத்தில் நான் எட்டாவது படிக்கையில் ஊருக்குள் நிறைய குரங்குகள் நுழைந்து விட்டது. ஜன்னல்களையோ வீட்டு கதவையோ திறந்து வைக்கவே முடியாது. வீட்டில் இருக்கும் எல்லா சாப்பாட்டு பொருட்களையும் சூறையாடிவிடும், ஆனாலும் தூரத்தில் இருந்து பார்த்து ரசிக்கக்கூடியவை அதன் சேட்டைகள். அப்படி இருக்க, ஒரு முறை, அம்மா குரங்கு ஒன்றை பார்த்தேன், ஜெஃப். குட்டியை வயிறோடு கட்டிக்கொண்டே நடக்கும் குரங்குகள், உனக்கு தெரியுமா? என்றாள்.
ஜெஃப் ஒன்றும் சொல்லாது பார்த்துக்கொண்டே இருக்க, ``அந்த அம்மா குரங்கை பின்னொரு நாள் பார்த்தேன். அந்த குட்டி குரங்கு இறந்து போயிருக்க, அம்மா அதை தூக்கிக்கொண்டே சுத்தியது. நான்கைந்து நாட்கள் தூக்கிக்கொண்டே சுத்திய அம்மா குரங்கிற்கு தெரியவே இல்லை அல்லது குழந்தை இறந்ததை ஒத்துக்கொள்ளவே முடியவில்லை போல. நல்ல வெயிலிலும் மழையிலும் rag doll போல இழுத்துக்கொண்டே போன அம்மாவின் கையிலேயே அந்த குட்டி குரங்கு அழுகிப்போக தொடங்கியது. அதன்பின் அந்த குட்டி குரங்கை எங்கே போட்டது என்று தெரியவில்லை. ஆனால், எங்கள் வீட்டின் அருகே இருந்த மரத்திலேயே அமர்ந்துக்கொண்டு, குழந்தையை தூக்கி இருந்த கைகளை முகர்ந்து பார்த்து மரத்தில் தேய்த்தது, மீண்டும் முகர்ந்து பார்த்து தரையில் இறங்கி காரையில் தேய்த்தபடியே இருந்தது. எதனால் அப்படி செய்தது என்று புரியவில்லை அப்போது. ஆனால் அதன் கைகள் புண்ணாகும் வரை அப்படி தேய்த்து கொண்டது. ஆனால் இன்று எனக்கு தோன்றுகிறது அந்த தாய் குரங்கிற்கு அழுகிய வாடை தெரிந்திருக்காது, அந்த குழந்தையின் வாசத்தை தான் தாங்கொணாது தன்னை தானே ரணமாக்கி கொண்டதோ, என்னமோ. அப்படி ரணமாக உணர்கிறேன் இப்போது `` என்றாள்
    ஜெஃப் அமைதியாக சொன்னான், ``நல்ல அம்மாக்களை நான் இதுவரை சந்திக்கவில்லை. எனக்கு உன்னை பிடித்திருக்கிறது. என்னோடே இருப்பாயா எப்போதும்? என்றவனை ஆச்சரியமாக பார்த்தாள் அஞ்சனா.

தொடரும்....

யமுனாராகவன்.

ஒரு நாள் - சின்னப்பயல்

2011-06-23T15:40:00.001+05:30

கவிஞர் அறிமுகம்: என்னைப்பற்றி ஒரு சிறு அறிமுகம்." சின்னப்பயல்" என்ற பெயரில் கவிதைகள் மற்றும் சிறுகதைகள் எழுதி வருகிறேன். கணிப்பொறி மேலாளராகப் பணி புரிகிறேன்.அவை "வல்லினம், யூத்ஃபுல் விகடன்,உயிரோசை, கீற்று மற்றும் திண்ணை" இணைய இதழ்களில் வெளியாகியுள்ளன.

ஒரு நாள்:

நிறமிழந்து காரை
பெயர்ந்த சுவர்
என்னை முறைத்தது

எப்போதும்
விழுந்து விடும் என்ற
நிலையில்
கதவின் கீல் திருகி
நின்றது

வார் அறுந்த செருப்பு
நடக்கும் போதெல்லாம்
என்னை இழுத்து சென்று
காட்டியது

எனது கண்கள்
ஒரு நகை நட்டு உண்டா
என்ற இல்லாளின்
பார்வையை
விலக்கச்சொன்னது

நேற்று மறந்து போன
பணப்பயிருக்கு இன்று
நீரூற்றிக்கொண்டிருந்த
போது மேற்சொன்ன
இவை யாவும்
நினைவுக்கு வந்தது

அட, இன்னொரு
நாள் கழிந்து விட்டதே
என்று...

- சின்னப்பயல்.

அற்றவைகளால் நிரம்பியவள் 25 - யமுனா ராகவன்

2011-06-17T11:45:00.001+05:30

வழக்கம் போல ஓடத்தொடங்கிய சில வாரங்களுக்கு பிறகு, புயல் வர போவதாக அறிவித்திருந்தார்கள் ப்ராலினில். அதனால் பாதுகாப்புக்காக பஸ், படகு, விமான போக்குவரத்து எல்லாம் நிறுத்தப்பட்டிருந்தது நான்கு நாட்களுக்கு. ப்ராலினில் இருந்த அரசு மருத்துவமனை தவிர வேறு இடங்கள் எல்லாம் மூடச்சொல்லி அரசு உத்தரவு பிறப்பித்திருந்தது. காற்றழுத்த தாழ்வு மண்டலம் வெகு அருகில் இருந்ததால், காலை முதல் இரவு வரை இடைவிடாது கனத்த மழை பொழிந்தபடி இருந்தது. வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லக்கூட முடியாது முடங்கி கிடந்த அஞ்சனாவிற்கு வெறுத்து போனது.

வீட்டில் இருந்த புத்தகங்கள் எல்லாம் வாசித்தாகி விட்டது. இருந்த படங்கள் எல்லாம் பார்த்தாகி விட்டது. Internet connection அந்த மழையில் தொலைந்து போயிருக்க, சுத்தமாக வெளியுலகத்தோடு இருந்த தொடர்பு அறுந்து போயிருந்தது. ஒரு நாள் போவதற்குள் யுகம் போல தோன்றியது அஞ்சனாவிற்கு. அடுத்து என்ன செய்வது என்று தெரியாது இருந்தவளுக்கு, ஜெஃப் அலைப்பேசியில் அழைத்த போது அமிர்தமாக தோன்றியது. தொடக்கத்தில் அவன் குரல் எப்போதும் கேட்கும் இறுக்கத்தோடு ஒலித்தது. உணர்ச்சி குறைவான அவன் குரலில் பேச பேச சிரிப்பு லேசாக இழையோடியது. என்ன செய்துக்கொண்டிருக்கிறாய் என்று கேட்டதற்கு, அஞ்சனா தன் ஜன்னலில் இருந்த சிறிய சிலந்தி வலையில் எத்தனை கோடுகள் இருக்கிறது என்று எண்ணிக்கொண்டிருப்பதாக சொன்னதும், சத்தம் போட்டு சிரிக்கத் தொடங்கினான். சரியாக 20 நிமிடத்தில் தயாராக இருக்க சொல்லிவிட்டு தொடர்பை துண்டித்தான் ஜெஃப்.
       சிறுவயதில் மழைக்காலம் தொடங்கியவுடன் பாட்டி, வீட்டில் இருந்த Hurricane விளக்குகளை தயாராக கண்ணாடி குடுவையை சுத்தமாக துடைத்து, புது திரி போட்டு, கீழே இருந்த குடுவையில் எண்ணெய் விட்டு வரிசையாக படிக்கட்டின் ஓரம் வைத்து இருப்பார்கள். மழை தூறல் போட்டதும், கரண்ட் கட்டாக போகுது எல்லா விளக்குகளையும் எடுத்து வாங்க என்று சொல்வதற்கு காத்திருப்பார்கள் அஞ்சனாவும் அண்ணா தம்பியும். வீட்டின் முன்கதவும் பின்கதவும் ஒரே கோட்டில் அமைந்திருப்பதால், அழகான காற்று வீசி செல்லும் மழைக்கால இரவுகளில் தளும்பாது நிற்கும் கண்ணாடிக்குள் இருந்த சுடரையும், அசைந்தாடும் மெழுகின் ஒளிக்காக காத்திருப்பாள் அவள். சுவற்றில் விழும் நிழலில் நாயும், முயலும் விரல்களால் செய்தது நினைத்துக்கொண்டாள்.
       மழையில் வெளியே போவதற்கு தோதாக சாதாரண முழங்கால் அளவு pant, t-shirt போட்டு கொண்டு காத்திருந்தாள் அஞ்சனா. மதியம் ஆகியிருந்தாலும், வானம் முழுக்க யானை நிறம் பூசி இருந்தது. ஐந்தாவது வரை படித்த Bon secours Primary schoolல் பணி புரிந்த எல்லா மிஸ்ஸும் Anglo-Indians. அவர்கள் போட்டு வரும் frock தொடங்கி, அவர்கள் பேசிக்கொள்ளும் மொழி வரை அஞ்சனாவிற்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும். மூன்றாவது படிக்கும் போது, மழை விடாது பெய்ததை Agnes Miss, பக்கத்து வகுப்பு Maggie Miss பக்கம் திரும்பி, ``Oh! It’s raining cats and dogs’’ என்று சொன்னதை கேட்டு, வானை எட்டி பார்த்து, பூனையும் நாயும் எப்போது மேலிருந்து விழும் என்று பயந்து நின்றது யோசித்து சிரித்துக்கொண்டாள் அஞ்சனா.
       வெளியே வண்டி வந்து நிற்கும் சப்தம் கேட்டு, கதவை பூட்டிவிட்டு வெளியே வந்து பார்க்க, பெரிய பச்சை நிற ஜீப்பில் இருந்து எட்டி பார்த்து சிரித்தான் ஜெஃப். இவளும் சிரித்துக்கொண்டு வந்து வண்டியில் ஏறினாள். வண்டியை திருப்பி மெதுவாக ஓட்டியவன், ‘’எவ்வளவு`` என்றான். புரியாது நிமிர்ந்து பார்த்தவளுக்கு, எத்தனை கோடுகள் இருந்தது சிலந்தி வலையில் என்று கேட்க, இவளும் சிரித்து, ’’one too many’’ என்று சொன்னாள். வண்டியை மெதுவாக Anse boudin வரை உருட்டியபடி சொன்னான், `` you should always drive in higher gear, but at a slower pace, in this kind of weather ‘’ என்று. கண்ணாடியின் வழியே ரோட்டை பார்ப்பதே கடினமாக இருந்தது. அடித்த காற்றில் வண்டியே ஆடுவது போல் இருந்தது. கடலை பார்த்தால் போல் இருந்த மலை முகட்டில் பத்திரமாக நிறுத்தியவன், `` அங்கு பார், அஞ்சனா! `` என்றான். அவர்கள் கார் நிறுத்திய இடத்தில் இருந்து கீழே பார்த்தால், இரண்டு மைல் தூரம் கடற்கரை தெரிந்தது. இயற்கையின் சீற்றம் எத்தனை அழகானது, ஆபத்தானது என்று மந்திரம் போட்டது போல பார்த்து கொண்டே இருந்தாள் அஞ்சனா. மூர்க்கமான காற்றின் திசைக்கேற்ப மரங்களின் அசைவு ஒருமித்து மாறுவது ஒரு பக்கமும், இரண்டு மாடியளவு அலைகள் நொடிக்கொன்றாய் வருவதும் போவதும் ஒரு பக்கமும், வானம் வெடித்து எல்லா நீர்த்துளியும் மொத்தமாக கொட்டுவது ஒரு புறமும் பார்க்க, எங்கோ ஒரு புள்ளியில் தொடங்கி வானில் இருந்து நிலம் வரை கோலம் போட்ட மின்னலும், வானம் கருப்பு, நீலம், லேசான சிகப்பென நிறங்கள் மாறுவது ஒரு புறமும் இருக்க, கண்ணிற்கு தெரியாத யாரோ நடுவே நின்று symphony இசையை orchestrate செய்வது போல, இயற்கையை பாட ஆட வைப்பது போல தோன்றியது அவளுக்கு. Mesmerising sight to watch! இருவரும் ஒன்றுமே பேசாது பார்த்து கொண்டே இருந்தார்கள். எவ்வளவு நேரம் ஆனது என்ற கணக்கை மறந்து போய், சுற்றி சுற்றி பார்த்தப்படி இருக்க, அஞ்சனாவிற்கு திடீரென ஒரு கேள்வி எழும்பியது. ஜெஃப்பிடம் கேட்டாள், இந்த சீற்றத்தில், கடலின் அடியில் எப்படி இருக்கும் என்று. கடலின் உள்ளே என்று இழுத்தவன், `` இதை பார்க்கும் போது, கண்முன் விரிந்து இருக்கும் கடலும் புயலும், எனக்கு உன்னை போல தோன்றுகிறது. ஆனால் கடலின் அடியில் இப்போது என்னை போல தான் இருக்கும், அமைதியாக`` என்று சொல்லி சிரித்தான்.
       இரண்டு மணி நேரம் போயிருக்கும் போது, அங்கிருந்து கிளம்பினார்கள். ஜெஃப் எங்கு போகலாம் என்று கேட்க, அஞ்சனா வீட்டிற்கு என்று சொன்னாள். வரும் வழியில் பிரெஞ்ச் மக்களால் கட்டப்பட்ட சிறிய மடாலயம் பழைய கருங்கற்கள், பெயிண்ட் அடிக்காத சுவர்கள் தாங்கி, பாசி படிந்து, மழையில் பார்க்க வெகு அழகாக இருந்தது. இப்படி பார்த்துக்கொண்டே வண்டியை செலுத்தியவன், ``என் வீட்டிற்கு வருகிறாயா! சமைக்கலாம்!’’ என்றான். அஞ்சனா யார் இருக்கிறார்கள் உன் வீட்டில் என்று கேட்டாள். அவன் ’’யாரும் இல்லை, நான் மட்டும் தான்’’ என்று சொல்ல, சிறிது நேரம் யோசித்தவள், சரியென்று சொன்னாள். ஜெஃப் வீடு மக்கள் அதிகம் புழங்கும் இடத்தில் இல்லாது, வாலே டே மே காட்டிற்கு அருகே இருந்தது. Main roadல் இருந்து சிறிது தூரம் காட்டிற்குள் கார் ஓட்டின பின், அவன் வீடு சிறிய பள்ளதாக்கில் அமைந்தது போல இருந்தது. சமமில்லா தரையை சீர்ப்படுத்தி கார் போகும் வழியமைத்து இருக்க, வீட்டை சுற்றி fence அடித்து, மெயின் ரோட்டில் இருந்து இறங்கி சிறிது தூரம் வளைந்து சென்று, வீட்டின் முன்பகுதியில் இடது மூலையில் இருந்த ஷெட்டில் கார் நிறுத்தினான். அங்கு ஏற்கனவே மூன்று கார்கள் நின்றுக் கொண்டிருக்க, அதற்கு asbestos கூரை வேய்ந்து, சிமெண்ட் தரை வைத்து garage போல இருந்தது.
       மேட்டில் இருந்து இறங்கி வந்ததில், அவர்கள் வந்த சாலையே தெரியவில்லை. தூரத்தில் வண்டி போகும் சத்தம் மட்டும் கேட்டது. காட்டின் ஒரு பகுதி என்பதால், சுற்றி பெரிய மரங்கள், பூச்செடிகள், புல்வெளியென விரிந்திருக்க, கார் வந்த பாதையை தவிர ஏனைய இடங்கள் மேடும் பள்ளமுமாக இருக்க, பக்கத்திலேயே ஓடையின் சலசலப்பு கேட்டுக்கொண்டே இருந்தது. அழகான வேலைப்பாடு நிறைந்த பெரிய முன்கதவை திறந்து உள்ளே சென்றார்கள் வீட்டின் உள்ளே செல்ல, செருப்பு கழட்டிவிடும் இடத்தில் பெரிய மேஜையும் சுற்றி அமர நாற்காலிகளும் இருந்தது. அஞ்சனா செறுப்பை அகற்றிவிட்டு அங்கேயே அமர போனாள். ஜெஃப் உள்ளே வர சொல்லி கூப்பிட, சிறு குறுகுறுப்புடன், வீட்டின் உள்ளே சென்றாள். இன்னொரு கதவை தாண்டி உள்ளே செல்ல, பெரிய ஹாலில் நிறைய சோஃபாக்களும், Bean Bagம் இருந்தது. வெள்ளை சுவர் மூன்று பக்கமும், மீதமிருந்த சுவற்றில் இளம்சிகப்பு நிற பெயிண்ட் அடித்திருந்தது பார்க்க அழகாக இருந்தது. அந்த அறைக்குள் இருந்த நான்கைந்து கண்ணாடி ஜன்னல்கள் அழகான லேஸ் திரைச்சீலைகள் தாங்கி இருந்தது. அங்கும் இங்குமாய் இரைந்தாற் போல கிடப்பினும், எல்லா பொருட்களும் வெகு அழகாக பொறுந்தியது. சிகப்பு சுவற்றில் African tribal masks, Tikki மாட்டப்பட்டிருக்க, தரையில் கனத்த கார்பெட் இருந்தது. அந்த அறை முடியும் இடத்தில் இருந்த ஆறு படிக்கட்டுகள் மேலே ஏறி செல்ல, 54 இஞ்ச் அகல sony தொலைக்காட்டி பெட்டி, satellite dish, surround system எல்லாம் வைத்து பார்க்க hitech ஆக தென்பட்டது. அங்கும் பெரிய சோஃபா இருக்க, அஞ்சனா அதில் அமர, அதற்குள் புதைவது போல மிருதுவாக இருந்தது. அந்த அறையின் முடிவில் மேலும் சில படிக்கட்டுகள் தாண்டி சென்றதும் மேல்மாடியில் அவன் படுக்கையறையும், en suite bathroom, அதை ஒட்டிய வராண்டாவும் இருந்தது. அங்கு நின்று பார்த்தால், அவன் வீட்டை ஒட்டி சென்ற ஓடை தெளிவாக தெரிந்தது. அங்கேயே கயிற்று ஊஞ்சல் (Hammock) கட்டியிருந்தான். அங்கிருந்து மீண்டும் இறங்கி கீழே வர, சமையல் அறையும் இன்னுமொரு படுக்கையறையும் இருந்தது. எல்லா இடமும் பளிச்சென இருந்தது. சிறிய பொருளானாலும், கலை நயமிக்கதாக இருந்தது ஆச்சரியமாக இருந்தது அவளுக்கு. அஞ்சனா ஜெஃப்பிடம் அவன் வீடு வெகு அழகாக இருப்பதாக சொன்னப்போது, லேசான பெருமிதம் அவன் முகத்தில் ஓடியதை பார்த்தாள்.
       ஜெஃப் சிறிது நேரத்தில் வருவதாய் சொல்லிவிட்டு உள்ளே செல்ல, மாடியை சுற்றி நடந்தாள் அஞ்சனா. மழை கீற்று போல பெய்துக்கொண்டு இருக்க, கீழே தெளிவான ஓடை, கூழாங்கல், பாசியோடு சலசலத்தபடி ஓடியது. அங்கே இருந்த கண்ணாடி அலமாரியில் இருந்த புத்தகங்களை ஒவ்வொன்றாக பார்த்தாள். பெரும்பாலும் உலக பிரசித்து பெற்றவர்களின் சுயசரிதைகள் தான் இருந்தது. அவற்றை புரட்டியவளை கீழே இருந்து கூப்பிட்டதும், படிக்கட்டுகள் தாண்டி மீண்டும் கீழே இறங்கி போனதும், சமையலறையில் இருந்து நல்ல வாசம் கிளம்ப, அங்கு நடந்தாள் அஞ்சனா. அரைமணி நேரத்தில் இருந்த பொருட்களை வைத்து ஏதோ ஒன்றை சமைக்க, பசியில் இருந்தவளுக்கு அமிர்தம் போல தோன்றியது. பேசிக்கொண்டே சாப்பிட்டு முடித்ததும், ஜெஃப் டிவி இருந்த அறைக்கு கூட்டி சென்று, படம் ஏதாவது போடவா? என்று கேட்க, அஞ்சனா வேண்டாம் என்று சொன்னாள்.
       மாடிக்கு சென்று அங்கிருந்த hammockல் ஜெஃப் சாய்ந்து கொள்ள, அங்கேயே இருந்த பிரம்பு கூடை ஊஞ்சலில் அமர்ந்து கொண்டாள். பெண்கள் இசைக்குழுவான Escala பாடல்கள் தொடங்கிவிட்டு, கண்களை மூடி கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள் இருவரும். வயலின் இசை ஆசை, காதல், சோகம், காமம், பிரிவு என எல்லா உணர்ச்சியும் கொட்டி உயிரை சுண்டிவிட்டு கொண்டிருந்தது. மழையின் ஈரம், செடி கொடிகளின் பச்சை வாசம், குளிர்ச்சியோடு இழையோடும் தனிமை, அஞ்சனா கேட்டு கொண்டிருந்த இசை எல்லாம் ஏனோ மனதை கேரளாவிற்கு இழுத்து போனது. யோசனையா இல்லை வெறுமையா இல்லை கவலையா என்று தெரியாது இருந்த முகத்தை பார்த்து, ஜெஃப் கேட்டான், `` Already started dreaming of your boyfriend, is it? என்று. கண் திறந்து பார்த்தவள், தலையாட்டி முறுவலித்தாள்.
       சட்டென தோன்றியதால் அவனிடம் அஞ்சனா, `` நீ எப்போதாவது காதலித்திருக்கிறாயா, ஜெஃப்? என்று கேட்டாள். ஜெஃப் அவளை ஆழப்பார்த்துவிட்டு, ம்ம் என்று சொல்லி, அதற்கு மேல் ஒன்றும் சொல்லாது நிறுத்தினான். அவளை பார்த்து, `` நீ ?`` என்று கேட்க, அஞ்சனா சற்று நேரம் பொறுத்து ‘’ I think I was Almost in love in a few occasions, if that makes any sense to you ‘’ என்று சொன்னாள். அதற்கு அவன் புருவம் உயர, `` Interesting. ஆட்சேபனை இல்லாவிட்டால் சொல்லலாம் `` என்றான். அஞ்சனா மெல்ல சோம்பல் முறித்தப்படி`` It takes a minute to have a crush, an hour to like someone, a day to fall in love and a lifetime to forget all these ‘’ என்று தொடர்ந்தாள்.
       இது வரை எத்தனை காதலை தாண்டி நடந்திருக்கிறாள், என்று உரக்க யோசிக்கலானாள் அஞ்சனா. பள்ளிக்கு தன் பின்னோடு சைக்கிளில் சுற்றிய பெயர் தெரியாத அவன் நினைவிற்கு வந்து போனான். ஒன்பதாவது படிக்கும் போதும், எப்போதும் அவளை வம்பு இழுத்துக்கொண்டிருந்த நாதன், ஒரு சாயந்திரம் அவளிடம் வந்து பிடித்திருக்கிறது என்றதும், திருமணம் செய்தால் அவளை தான் செய்யப்போவதாய் சொன்னதும், எப்போது அவள் தன்னை தாண்டி நடந்தாலும் அப்போது பிரபலமாக இருந்த பாடலில் வரும் கதாநாயகன் போல பாடியடி பின்னால் நடந்தது நினைவிற்கு வந்தது. அதன்பின் ஈர்ப்பு, கவர்ச்சி இப்படி பட்ட பல வஸ்துக்களை தாண்டி நடந்தவளுக்கு, அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக மைல்கற்கள் போன்று அமைந்த நினைவுகளை, அந்த விசித்திர நேரத்தில், ஊர் ஒட்டு மொத்தமாய் கூடி இதயமே அற்றவன் என்று சித்தரிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தவனிடம் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாள் அஞ்சனா.
       கண்முன் மீண்டும் மரத்தடியில் படுத்து புத்தகத்தை படித்துக்கொண்டோ, அல்லது அதன் மேல் அமரும் வண்டின் இறக்கை நிறத்தில் லயித்து போகும் ஈஸ்வர் வந்து போனதையும், கனவில் நீல நிற இரும்பு வலைக்கம்பி வழியே, தன் உதட்டோர மச்சத்துக்கு கொடுத்து போன முத்தத்தையும் பற்றி சொன்னவள், சிறிது நேரம் மௌனமானாள். மனது அங்கிருந்து நகர்ந்து, அவள் கல்லூரி வளாகத்தில் இருந்த ஷாஸ்திரி ஹாலில் வந்து நின்றது. கல்லூரியின் மூன்றாமாண்டு படிக்கையில், எல்லா துறைகளில் படிக்கும் மாணவ மாணவிகளில் நாட்டியம் ஆட தெரிந்தவர்களில் சிலரை தேர்ந்தெடுத்து, அந்த வருடம் நடக்க இருந்த பல்கலைக்கழகத்தின் 80ம் ஆண்டு விழாவில் பங்கேற்குமாறு சொன்னார்கள். கோமதியும் அவளும் நடனத்திற்கு வரச்சொல்லி அழைத்தார்கள். இவர்களும் அங்கு செல்ல, மருத்துவத்துறையில் இருந்து 8 பேரும், எஞ்சினிரிங்கில் இருந்து 10 பேரும், மற்ற துறைகளில் இருந்து சிலரும் சேர்ந்து மொத்தம் 30 பேர் இருந்தார்கள்.
       மருத்துவக்கல்லூரிக்கும் எஞ்சினியரிங் துறைக்கும் எப்போதுமே ஒத்துப்போகாது. மருத்துவ கல்லூரியில் ஆண்களோடு பெண்கள் வெகு சகஜமாக பழகுவதும், வண்டியில் செல்வதும், நல்ல நட்பு பாராட்டுவதும் தான் அதற்கு காரணம். பொறியியல் துறையில் ஆண் பெண் ratio வெகு குறைவு, பெண்களும் அத்தனைக்கு பரந்த மனப்பான்மை கொண்டவர்கள் அல்ல, அத்தோடு பெண்கள் ஆண்களோடு பேசுவதை பார்த்தால் அவர்களுக்கு எச்சரிக்கைகளும், தண்டனைகளும் வழங்கப்படும். இது போன்ற காரணங்களால், இரு துறைக்குள்ளும் எப்போதும் உரசல் இருந்துக்கொண்டே இருக்கும். வண்டியில் செல்லும் மருத்துவ கல்லூரி பெண்களை வேண்டும் என்றே வண்டியில் முந்தி சென்று, சில வேலைகளில் தள்ளியும் விடுவது, அளவிற்கு மீறி கிண்டல் செய்வது என்று நடந்து கொண்டிருந்ததால், பொறியியல் மக்களிடம் இருந்து தள்ளி நின்றே பழகிவிட்டது அவர்களுக்கு. திடீரென ஒன்றாக நடனப்பயிற்சி செய்யவேண்டும், பாடல், உடை, நடன அசைவுகள் எல்லாவற்றிற்கும் பேசி, குழுவாக இயங்க வேண்டிய சூழலில் இருந்தார்கள் எல்லாத்துறையினரும். சிறிது நாட்களுக்கு முன் நடந்த பொறியியல் துறை நிகழ்ச்சி ஒன்றிற்கு சென்றிருந்தார்கள் அஞ்சனாவும் நண்பர்களும். அப்போது எல்லாவற்றிலும் கடைசி ஆண்டு Computer science group தான் வென்றார்கள். நடுவே இருவர் வெகு பிரமாதமாக ஆடினார்கள். பொதுவாக பொறுட்படுத்தாத போதும், இவர்கள் ஆடியதை பார்த்து, ஆவல் தாங்காது, பெயர்களை கேட்டு தெரிந்து கொண்டார்கள். கருப்பாக சுருட்டை முடியோடு இருந்தவனின் பெயர் இளஓவியன், உயரமாக சிவந்த நிறமாகவும் கூர்மூக்கு கொண்டிருந்தவனின் பெயர் ராஜ் (ரங்கராஜனின் சுருக்கம்) என்றும் சொன்னார்கள். அத்தோடு மறந்து போயிருந்தவர்கள் மீண்டும் அதே இருவரை சந்திக்க நேர்ந்தது.
       கால்களிலும் பேச்சிலும் செய்கைகளிலும் ராஜுவிற்கு spring இருந்தது போல தோன்றியது. A bit hyper, even a touch of eccentricity... அஞ்சனாவிற்கும் கோமதி மங்கை நந்தினிக்கும் சிரிப்பிற்கு குறைவே இருக்கவில்லை. கல்லூரி முடித்ததும், வண்டி எடுத்து கொண்டு போய் நேரே நடன பயிற்சிக்கு செல்வதும், பிறகு ஹாஸ்டலிற்கு திரும்பி வந்ததும் பேச இன்னும் நிறைய விஷயங்கள் இருந்ததில் அந்த இரண்டு வாரங்கள் ஓடி போனது. முதலிரண்டு நாட்களில் ஓரளவு பெயர் தெரிந்து, பார்த்தால் சிரிக்கும் படி பழகி இருந்தார்கள் அனைவரும். ராஜ் மட்டும் அஞ்சனாவோடு பேசவே இல்லை. ஆனால் ஏதாவது செய்துவிட்டு திரும்பும்போது, அவன் பார்த்து கொண்டே இருப்பதை பார்த்து சிலவேலைகளில் கன்னம் சூடாகியதை உணர்ந்தாள். எல்லோரும் குழுமித்து அவரவர் suggestions சொல்லும்போது, இவன் மட்டும் ஒன்றும் சொல்லாமல் இருந்ததை பார்த்து அவன் நண்பர்கள், `` மச்சான்! யாருகிட்டயோ கவுந்துட்டாண்டா இவன். அது தான் இப்படி மந்திரிச்சு விட்டாப்புல இருக்கான். சொல்றா! யாரு figure! எந்த faculty? ‘’ என்று கிண்டல் செய்தார்கள். இவர்கள் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டே இருந்த எல்லோரும் அவன் முகத்தை பார்க்க, அவன் விடுங்கடா என்று சொல்லிவிட்டு, அஞ்சனாவை பார்க்க, எல்லோருக்கும் ஒருவாறு புரிந்தது.
      அஞ்சனாவிற்குள் நடந்த மாற்றங்களை சொல்லமுடியாது போனாலும், உள்ளுக்குள் ஜிவ்வென்று இருந்ததை மறக்கவோ மறுக்கவோ முடியாது. It’s not love, but the mere feeling of being looked at and longed for gives human a heady sense of pleasure. Provocation at its subtlest! It was a beautiful crush... நிகழ்ச்சிகள் நடக்கும் சில நாட்களுக்கு முன்பு, இரவு எட்டு மணி போல, வண்டியில் மறந்து வைத்துவிட்டு வந்த எதையோ எடுக்க போக, வழியில் நின்ற எஞ்சினியரிங் மக்கள், ராஜ், ராஜ் என்று கூப்பிட்டதை கேட்காதது போல சென்றாள். வண்டியில் இருந்து அவளுடைய பையை எடுத்து திரும்பும் போது, அவள் எதிரில் அவன் நின்றான். தன்னை மீறி நெஞ்சு படப்படப்பதையும், மூச்சு விட லேசாக சிரமமாவது போல தோன்றி, அத்தனை அருகில் நின்ற அவன் கண்களை பார்க்க, `` Hi ’’ என்றான். ஒன்றும் சொல்லாது தலையை குனிந்து, உதட்டை கடித்தப்படி நின்ற அவள் கண்ணை பார்க்க, குனிந்து, `` பயமா இருக்கா, அஞ்சனா?`` என்றான் ராஜ். ஆறடி சில அங்குலம் இருந்தவன், இவள் கண்ணை பார்க்க அப்படி குனிந்தது அவளுக்கு லேசாக சிரிப்பை வரவழைத்தது. நிமிர்ந்து பார்க்க, `` என்ன கண்ணுடா? கொல்றே அஞ்சனா. எனக்கு பிடிச்சிருக்கு உன்னை `` என்றான். எப்படி react செய்வது என்று தெரியாது, தாண்டி ஓடிப்போனாள் அஞ்சனா. அதன்பின் ஜோடியாக அது வரை ஆடிக்கொண்டிருந்த சங்கரை மாற்றிவிட்டு, அவன் அவளோடு ஆடப்போவதாக சொன்னார்கள். வைரமுத்து கவிதை போல, அவளை சுற்றி பல மாற்றங்கள் தோன்றியது, பட்டாம்பூச்சிகள் வயிற்றில் பறந்தது அவனை பார்க்கும்போது, கண்கள் தானாக கூட்டத்தில் அவனை தேடியது, அவன் பார்க்காத போது பார்த்து, அவன் பார்த்ததும் திரும்பியது பற்றி சொல்லி சிரித்தாள்.
   ஜெஃப் ஆர்வமாக கேட்டுக்கொண்டிருந்தான், இவள் கதைகளை. நடனத்தில் தொட்டு, கையை பிடித்து ஆடும்போதெல்லாம் உடல் வியர்ப்பதும், சிலிர்ப்பதும் அவளுக்கு புதிதாக இருந்தது. அருகில் வரும்போதே இருவருக்கும் magnetic pull இருப்பது போல தோன்றியது. ரிகர்சலின் போது, யாரும் பார்க்காது காதருகே அவளை மிகவும் பிடிப்பதாக குசுக்குசுத்தது, ஆடும்போது உரசலில் ஏற்பட்ட சிலிர்ப்பு, அவன் வாசம் எல்லாமே கிறக்கமாக இருந்தது அவளுக்கு. It felt like a trip to wonderland. அவளால் தூங்கமுடியவில்லை என்றான், நிமிர்ந்து பார்த்தால் கண்ணை கவ்வுவது போல இருக்கிறது உனது பார்வை என்றான். இப்படி பல பல. நிகழ்ச்சிகள் அருமையாக நடந்தேறி முடிவு பெற்றது. இனி அவனை இப்படி சந்திக்கமுடியாது என்பதில் மனம் வருந்தியது நிஜம். வழக்கம் போல கல்லூரி, ஹாஸ்டல், லைப்ரரி என்று போன சில வாரங்களுக்கு பிறகு எஞ்சினியரிங் படிக்கும் கார்த்திகா, அவள் அறைக்கு வந்து அவன் காத்திருப்பதாய் சொன்னாள். கை கால் பதற, பெண்கள் கல்லூரியின் கேட் அருகே சென்று பார்த்தாள் அஞ்சனா. அவன் தான் நின்றிருந்தான், அவளை பார்த்து சிரித்தப்படி. ஏனோ அவனை பார்த்ததும், கால்கள் குழைந்தது நினைத்து சிரித்துக்கொண்டாள்.
   அவன் அருகில் மெதுவாக சென்றவள், `` எப்படி இருக்கீங்க? `` என்று கேட்டாள். அவன் பதில் ஏதும் சொல்லாது பார்த்துக்கொண்டே நின்றது, அவளுக்கு இன்னமும் வெட்கமாக இருந்தது. தனக்கு அவளிடம் சொல்ல நிறைய விஷயம் இருந்ததாகவும், சாப்பிட போகலாம் என்று அழைத்தான். சரி சாரதாராம் ஹோட்டலின் உள்ளே அமைந்திருந்த அக்‌ஷயா ஏசி ரெஸ்டாரண்ட் போகலாம் என்று சொல்ல, அடுத்த நாள் ஆறுமணிக்கு சந்திப்பதாக சொன்னான். அஞ்சனாவும் அங்கு செல்ல, இருவரும் நிறைய பேசினார்கள். மிகவும் பிடித்திருப்பதாக சொன்னவனின் கேள்விகளுக்கு சிரித்தப்படி பதில் சொன்னவளின், முகத்தை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தவன் மெதுவாக கேட்டான், ``அஞ்சனா! நாங்க ஐயங்கார் ஜாதி! நீ என்ன ஜாதி? என்று. சிரிப்பு முழுக்க உறைந்து போனதும், பட்டாம்பூச்சிகள் மொத்தமாக காணாமல் போன அந்த நொடி வலித்தது. நிமிர்ந்து அமர்ந்து, இன்னமும் முகம் மலர, கண்கள் விரித்து, `` நான் ஆதி திராவிடர் இனத்தை சேர்ந்தவள். Scheduled caste ‘’ என்று சொன்னதும், சிறிது நேரம் பேச்சற்று இருந்தான். சாப்பிட்டு முடித்து, ஆட்டோ ஏற சென்றவளிடம், `` அஞ்சனா! I really like you and I think I’m in love with you. ஆனா எங்க வீட்டில`` என்று இழுக்க, ``பரவாயில்லை ராஜ். I had a wonderful meal. Thanks for the evening. Good luck ‘’ என்று சொல்லி கிளம்பினாள். கடைசி வருடம் படிக்கையில், அவனுக்கு திருமணம் ஆகப்போவதாய், அமெரிக்கா சென்று settle ஆக போவதாய் சொல்ல கேள்வி. அதன்பின் இன்று வரை எந்த தகவலும் இல்லை. மறுபடி அவனை சந்திக்க நேருமா என்றும் தெரியவில்லை. ஆங்கிலத்தில் அடைமொழி ஒன்று இதற்கு நன்கு பொறுந்தும் ஜெஃப் என்றாள். அவன் என்ன என்று வினவ, ‘’ That’s the way, the cookie crumbles ‘’ என்று சொல்லி பெருமூச்சு விட்டாள்.
   ஜெஃப் கேட்டான், `` what does caste gotta do with two people, who likes each other? ‘’ என்று. அஞ்சனா அதற்கு, `` Don’t even go there. நான் காலையில் எண்ணிக்கொண்டிருந்த சிலந்தி வலையை காட்டிலும் சிக்கலான, ஆழமான விஷயம்`` என்றாள். அதன்பின் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக சிதறிய சில விஷயங்களை பற்றி பேசியவள், கோபகுமாரை பற்றி சொன்னாள். அவனை முதன்முதல் சந்திக்க நேர்ந்த சூழலை பற்றி சொல்லி முடிக்க, அதன்பின் எங்கு சந்தித்தீர்கள்? என்று ஜெஃப் கேட்டான். அவள் சரியான நேரத்தில் காப்பாற்றி அனுப்பிய பேஷண்ட் வீட்டு விசேஷத்திற்கு கேரளாவின் traditional saree பரிசாக கொடுத்து, அவர்களின் மூத்த மகனின் திருமணத்திற்கு அழைத்திருந்தார்கள் அந்த aunty. அந்த சந்தன கலர் ஜரிகை வைத்த சேலை. சேலை கட்டி, பூவைத்து, சந்தன கீற்று நெற்றியில் வைத்து, கை நிறைய கண்ணாடி வளையல் போட்டு, சென்றவளை வாசலில் இருந்து வரவேற்றார்கள் அந்த குடும்பத்தினர். அந்த தம்பதியினரின் வீடு (வலிய பறம்பு தறவாடு) பிரமாதமாக இருந்தது. கேரளாவில் பொதுவாக வீட்டிற்கு எண்கள் கிடையாது, பெயர் தான். இவர்கள் நல்ல வசதி என்பதை ஒவ்வொரு விஷயமும் காட்டியது.. திருமணப்பெண் மேல் மட்டும் 100 சவரன் நகை பூட்டியிருந்தாள். வரதட்சணையாக 2 வீடு, பென்ஸ் கார், 800 சவரன் நகை, வைர நகைகள், பணம் என்று வாரி கொடுத்திருந்தார்கள் என்று சொன்னார்கள். அங்கு சுற்றி நடந்த பெண்களில் குறைவாக நகை அணிந்திருந்தது அவள் தான் என்று சொல்ல தேவையே இல்லை. ஆனால் அது பெரிய குறையாக அவளுக்கு தோன்றவில்லை. பாட்டு கச்சேரி தொடங்கியதில் லயித்து போய் அமர்ந்துவிட்டாள் அஞ்சனா.
   சாப்பிட கூப்பிட வந்தவனை பார்த்து ஸ்தம்பித்து போனாள் அஞ்சனா. பட்டு சட்டை, வேட்டி, தங்க சங்கிலி, கையில் காப்பு, மோதிரம் அணிந்து, சந்தன கீற்று வைத்து கோபகுமாரை பார்க்க கொஞ்சம் நடிகர் மம்மூட்டி போல இருந்தான். அவனும் அவளை எதிர்ப்பார்க்கவில்லை என்று புரிந்தது. அந்த வீட்டின் இளைய மகன் என்று தெரியவந்தது பின்னர் தான். அன்று இரவு பத்திரமாக வீடு கொண்டு வந்து சேர்த்ததற்கு, இன்று நன்றி சொன்னாள். சாப்பிட்டு விட்டு கிளம்பினவளை வீடு சென்று விடுமாறு அந்த ஆண்டி சொல்ல, கோபகுமார் காரை எடுத்து வந்தான். அங்கிருந்து கிளம்பி, வீடு வந்து சேரும்வரை, இருவரும் ஒன்றுமே பேசவில்லை. கோபு இறக்கிவிடும் போது, `` அது எந்தோ அஞ்சனா ஒன்னும் மிண்டாதெ வந்தது? ( ஏன் ஒன்றுமே பேசவில்லை ) என்று கேட்க, அவள், `` சேட்டன் ஒன்னும் சம்சாரிச்சல்லலோ ( நீங்க ஒன்றும் கேட்கவில்லையே ) என்று சொன்னாள். இந்த சம்பவங்களுக்கு பிறகு அங்கும் இங்குமாக இருவரும் பார்த்து நன்கு பழகத்தொடங்கியிருந்தார்கள்.
   கேரளாவில் இருந்த சர்ச்களில் நடந்த திருவிழாக்களின் பெயர் `` பள்ளி பெருநாள் `` என்று சொல்வார்கள். ஊரில் இருந்த சர்ச்களில் அந்த வாரம் முழுக்க இரண்டு பட்டது. வான வேடிக்கையும், திருவிழா கடைகள், சாப்பாடு இப்படி எல்லாம் இருக்க, highlight of the whole occasion was செண்டை மேளம். 40, 50 நபர்கள் வெற்றுடம்போடு, வெள்ளை வேட்டி, அங்கவஸ்திரம் போட்டு, ஆடியபடி 2 அல்லது 3 மணிநேரம் செண்டை மேளத்தை வாசிப்பது காண்பது கண்கொள்ளா காட்சி. அதைவிடவும் அழகு, மேளம் வாசிப்பவர்களின் முன் இளசுகள் ஆடுவது பார்ப்பது. மேளசத்தத்தில் அப்படி ஒரு தாளலயம். கேட்பவர் தன்னையறியாது ஆடவைத்தது. அதை எல்லாம் பார்த்து சுற்றி, மருத்துவமனையில் வேலை பார்ப்பவர்களின் குடும்பத்து மக்களிடம் பேசியபடி நடந்தவளை நிறுத்தினான் கோபு. கோபுவின் நண்பர்கள் 15 பேர் பின்னால் இருந்து பார்த்துக்கொண்டிருக்க, அவன் எப்படி இருக்கிறது பெருநாள் என்று கேட்டான். அஞ்சனா இதற்கு முன்பு இப்படி பார்த்ததில்லை. அருமையாக இருப்பதாக சொன்னாள். சென்று வருவதாக சொல்லி நடக்க, அவனும் அவளோடு நடந்தபடி, கூட்டத்தில் இருந்து நகர்ந்தபின், `` அஞ்சனா! எனக்கு உன்னை பிடித்திருக்கிறது. திருமணம் செய்துக்கொள்ள ஆசையாக இருக்கிறது `` என்றான். கல்லூரியில் இருந்தது போல ஜிவ்வென்று பறக்கவில்லை ஆனாலும் ஒரு சிறு ஆச்சரியம் இருந்தது அவளுக்கு.
   நல்ல சிவந்த நிறத்துடன் அழகான பணக்காரனான இவனுக்கு ஏன் தன்னை பிடித்தது என்று புரியவே இல்லை. அந்த கல்யாணத்திற்கு போயிருந்த போதே பார்த்தாள், அங்கிருந்த பெண்களில் இவள் தான் கறுத்தநிறம். பார்க்க வசீகரமாக கொஞ்சம் இருப்பதாக தோன்றினாலும், இவனோடு நடந்தால் தான் அசிங்கமாக தான் இருப்போம் என்று பட்டது. அஞ்சனாவின் முகம் அவளை அறியாமல் ஆச்சரியமாக உறைந்திருந்ததை பார்த்து, சிரித்து, `` நிஜமாகவே தான் அஞ்சனா! என்றான். அவள் யோசிக்க நேரம் வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தாள். மேல்படிப்பிற்காக லண்டன் செல்ல எல்லா ஏற்பாடுகளும் நடந்துக்கொண்டிருந்த நேரம் அது. விசா எப்படியும் 1 மாதத்தில் வரும், உடனே கிளம்பத்தயாராக இருந்தாள் அஞ்சனா. இதற்கு இடையில் இவன் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்ல தெரியவில்லை. மறுநாள் அவள் தங்கியிருந்த வீட்டிற்கு வந்தான் கோபு பதில் தெரிந்து செல்வதற்காக. அஞ்சனாவின் வெகு நாள் ஆசை மேல்நாட்டில் படிக்கவும் வேலையும் செய்யவேண்டும் என்பதை தெளிவாக சொன்னாள். ஆனால் கோபுவோ தனக்கு ஊரை விட்டு செல்ல எந்த எண்ணமும் இல்லை என்றும் தன் மனைவி வீட்டோடு இருந்து, தன்னையும் குடும்பத்தையும் நன்கு பார்த்து கொண்டாலே போதும் என்று சொல்ல, அஞ்சனா இது சரியாக வராது என்று சொல்லி முடித்தாள்.
   அதன்பின் தினந்தோறும் ரோட்டிலோ, அவள் வீட்டின் அருகேயோ, காத்திருந்த அவனை சந்தித்தாள் அஞ்சனா. மீண்டும் அதே கேள்வி, அதே பதில் என்றே போய்க்கொண்டிருக்க, அஞ்சனாவின் விசா ஏற்பாடு ஆகிவந்ததையும், அங்கிருந்து போகப்போவதையும் சொன்னாள் அவனிடம். வேலை செய்யும் இடத்தில் எல்லோருக்கும் வேதனை அவள் விட்டு செல்வது, ஆனாலும் சிறிய function வைத்து, அவளுக்கு பூச்செண்டுகளும், பரிசு பொருட்களும் கொடுத்து வழியனுப்பினார்கள். மாலாவில் இருந்த டாக்ஸி பிடித்து, சாலக்குடி ரயில் நிலையத்திற்குள் நுழையும் போது மணி 6 ஆகியிருந்தது. பைகளை தூக்கிக்கொண்டு நடக்க, கோபகுமார் அவளுக்காக காத்திருந்தது தெரிந்தது. பையை அவளிடம் இருந்து வாங்கிக்கொண்டு நடந்தவன், `` போகமாட்டேன் என்று சொல், அஞ்சனா! `` என்றான். கண் கலங்க நின்றிருந்தவனின் முகத்தை பார்த்து, முதன்முதல் இவனுக்கு நிஜமாகவே நம்மை இத்தனை பிடித்திருக்கிறது என்று மனம் குழம்பினாள். திரும்ப திரும்ப மந்திரம் போல சொல்லிக்கொண்டே இருந்தான், `` ஒரு வார்த்தை சொல்! பிடித்திருக்கிறது என்று. வாழ்நாளுக்கும் உன்னை கைவிடாமல் கஷ்டமில்லாமல் பார்த்து கொள்கிறேன். Please Anjana! Say that you love me! ‘’ என்று. இதுவரை இப்படி தர்மசங்கடமாய் தோன்றியதே இல்லை அவளுக்கு, அவனையே பார்த்து கொண்டு நின்றாள்.
   ரயில் வரப்போவதாய் அறிவித்தவுடன், அவள் கைகளை இறுக்கியபடி கெஞ்சலாகவே கேட்டான், `` என்னை ஏன் பிடிக்கவில்லை, உனக்கு. என் வாழ்நாளில் ஒரு பெண் முன் நான் இப்படி நிற்பேன் என்று யோசித்ததே இல்லை. இனி இப்படி ஒரு பெண்ணை பார்த்து தோன்றுமா என்றும் தெரியவில்லை. ஆனால் நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போல இருக்கிறது. உன்னை ஏன் பிடிக்கிறது என்றே புரியவில்லை. உன்னை விட அழகான பெண்களை தாண்டி போகிறேன். என் மனதில் உன் முகமும், கண்ணும், சிரிப்பும் தான் வந்து நிற்கிறது, அஞ்சனா. நீ போகப்போகிறாய் என்பதை இன்னமும் என்னால் நம்ப முடியவில்லை. இந்த ஏழெட்டு மாதத்தில் என் மனது முழுக்க நீ வந்துவிட்டாய். நீ நடந்த தெரு, உன் வீட்டு வாசல், உன்மேல் வீசும் வாசம், சிரிக்கையில் முகமும் கண்ணும் சேர்ந்து சிரிப்பதை பார்த்து கொண்டிருந்ததே போதுமென இருந்துவிட்டேன். என் காதலை இன்னமும் தெளிவாக சொல்லியிருக்க வேண்டும். போகாதே அஞ்சனா! நான் அழததே நினைவில் இல்லை. உன்னால் வலி உணர்கிறேன். அழுகை பரிச்சயமாகிறது. என்னை விட்டு போகாதே `` என்று கண்கள் கலங்க பேசினான். அடுத்து என்ன செய்வது என்று புரியாது குழம்பிப்போனாள் அஞ்சனா.
   யோசித்து கொண்டிருக்கும்போதே ரயில் வந்தது. அவளுடைய ஏசி கோச் தேடி, பைகளை வைத்து விட்டு இறங்கினான் கோபு. அஞ்சனா `` கோபு! எனக்கு உன்னை பிடித்திருக்கிறது. மறுக்கவில்லை. ஆனால் உன் மனதில் மனைவி என்று நீ ஏற்படுத்தி வைத்திருக்கும் நிலையை என்னால் முழுமையாக ஏற்கமுடியுமா என்று கேட்டால், முடியாது என்றே சொல்வேன். உனக்கு வரும் மனைவியின் முழு உலகமாக நீ மட்டும் தான் இருக்கவேண்டும் என்று நினைப்பாய். அப்படி என்னால் இருக்கமுடியாது. என் தந்தைக்கு நான் செலுத்தும் அஞ்சலிதான் என் மேல்படிப்பும், வெளிநாட்டு பயணமும். இதை என்னால் விட்டு கொடுக்கவே முடியாது. I do love you, ஆனால் நாம் திருமணம் செய்துக்கொண்டால், இருவரின் வாழ்க்கையுமே வீணாகும். இது நிச்சயம். வாழ்நாள் முழுக்க ஒன்றாக இருந்து கசப்பு சேர்த்துக்கொள்வதற்கு, இனிமையான இந்த நினைவுகளோடு பிரிந்து செல்வது நலம் என்று தோன்றுகிறது. Please let me go. I wish you all the happiness and a lovely partner ‘’ என்று சொல்லி முடிக்க, வண்டி தொடங்கியது.
   கோபு ரயிலை அடுத்து நடந்தபடியே `` அஞ்சனா! நாம் மறுபடி சந்திக்க நேருமா? இதன் பின் எப்போது உன்னை பார்ப்பேன் `` என்று கண்களில் நீர் துளிர்க்க கேட்டான். அவளுக்கும் மனது வலித்து அழுகை வரத்தொடங்கியிருந்தது. தலை நிமிர்ந்து கண்ணீர் வழிய `` தெரியவில்லை கோபு`` என்று சொல்ல, வண்டி வேகம் பிடித்தது. ரயிலோடு வேகமாக நடந்தவன் என்ன நினைத்தானோ, வண்டியின் உள்ளே ஏறி, அவளை வெறியோடு கட்டியணைத்து, உதட்டில் அழுந்த முத்தம் கொடுத்துவிட்டு இறங்க, ஸ்தம்பித்து போனவள், ரயிலில் இருந்து எட்டி பார்க்க, கண்களில் நீரோடு பிளாட்பாரத்து முடிவில் அவன் கையசைப்பதை பார்த்து கொண்டே நின்றாள் அஞ்சனா, அவன் புள்ளியாக மறையும் வரை. வேகமாக செல்லத்தொடங்கிய சில மாதங்களுக்கு பிறகு, அவன் எப்படி இருக்கிறான் என்று கேட்க, தொலைப்பேசியில் அழைக்க, நம்பர் மாறியிருந்தது. இருவருக்குமான தொடர்பு அதன்பின் விட்டு போனதென்று முடித்தாள் அஞ்சனா.
   இருட்டி போய், மழை லேசாகியிருந்தது. வண்டுகளின் ரீங்காரமும், ஓடை சத்தமும், காற்றின் வரவால் இலைகளில் நடந்த சலசலப்பும், வயலின் இசையும் மட்டுமே ஒலித்து கொண்டிருக்க, இருவரும் அவரவர் நினைவுகளில் மூழ்கிப்போயிருந்தார்கள். வீட்டிற்கு வந்து அவளை விடும்போது, அவள் வீட்டில் இருந்த கடிகாரமுள் 9 என்றது. வழக்கம் போல குளித்து உடைமாற்றி படுத்தவளுக்கு, கண்ணின் ஓரம் கசிந்திருந்த கண்ணீர் யாருக்காக என்பதை யோசித்தபடி உறங்கியிருந்தாள் அஞ்சனா.

தொடரும்....

யமுனாராகவன்.

கணப்பொழுதின் மௌனம் - விக்னேஷ்வரன்

2011-06-14T09:56:00.000+05:30

கவிஞர் அறிமுகம் அவரின் எழுத்து வழியே:

கணப்பொழுதின் மௌனம்

மிகவும் இரைச்சலாக இருக்கிறது

நொடிப் பொழுதின் மௌனம்
ஒரு சிகெரெட்டை முடிக்கும் பொழுதும்
குழாயை மூடும் பொழுதும்
அழுகையை நிறுத்தும் பொழுதும்
ஒரு காதலை நிராகரிக்கும் பொழுதும்
சட்டென நிகழும் மின்வெட்டின் பொழுதும்
ஒரு கதவை சாத்தும் பொழுதும்
ஒரு நாவலை முடிக்கும் பொழுதும்
எதிரியுடனான ஒரு புன்முறுவலின் பொழுதும்

ப்ரிய நாய்க்குட்டி மடியை விட்டு இறங்கும் பொழுதும்
வேண்டுமென்றே அலை அழைப்பை துண்டிக்கும் பொழுதும்
கண நேர மௌனம் எனினும் - விதி
பல நூறு டெசிபல்களின் ஆரவாரத்துடன்
மரணத்தை முத்தமிட்டுத் திரும்புகிறது!

- விக்னேஷ்வரன்.

கருமையின் படிமானம் - ஷம்மி முத்துவேல்

2011-05-26T10:11:00.000+05:30

கவிஞர் அறிமுகம்:
என்னை பற்றிய ஒரு சிறு அறிமுகம் ,பரந்த வெற்றுவெளியில் எனக்கென ஓர் இடம் தேடும் ஓர் சக மனுஷி , ஷம்மி முத்துவேல் என்ற பெயரில் எழுதி வருகிறேன் , எனது வலை பூவிலும் மற்றும் திண்ணை , உயிரோசை , யூத்புல் விகடன் , கீற்று போன்ற இணைய இதழ்களில் எனது கவிதைகள் வெளிவந்துள்ளன.

கருமையின் படிமானம்:

இலைகளின் நுனியோர பனித்துளி

உணர்ந்தே ஒளி வீச

ஒரு கீற்று எழுப்பும் ஒளிகளினுடே

இருளின் கருமை படிந்தே இருக்கும்

மேகக் கூடத்தில் வெள்ளையாய்

முயல், கரடி என உருவகங்கள் செய்து
தன்னிச்சையாய் செயற்படும்

ஒன்றுமற்ற வெற்று வெளியில்

கருமை சூழ

வெறித்து இருக்கும் பார்வை

காகிதக் கூழ் பதுமையாய்

ஒட்டலின்றி விலகி

தனித்து நின்றாடுதோர்

தலையாட்டி பொம்மை

அச்சுக் கருமை விலகாமல்...

- ஷம்மி முத்துவேல்

என் வீடு - கிருத்திகன்

2011-05-16T17:38:00.003+05:30

கவிஞர் அறிமுகம்: நான் - கிருத்திகன் என்கின்ற பெயரில் “ நீயும் நான் ” ”மீளவும்” ஆகிய வலைகளில் எழுதி வருகிறேன். ஈழத்தை சார்ந்தவன். தற்போது மலேசியாவில் பல்லூடகத்துறை பயின்று கொண்டு இருக்கின்றேன்.

என் வீடு:

மரணம் வழியும் சுவர்களை
சன்னம் துளைத்திருக்கிறது.

சதை தெறித்த பிண்டங்களை

உரமாக்கிய பற்றை

முற்றத்தில் நிறைத்திருக்கிறது .

குருதி படிந்த மண்ணை

மரணச்சருகுகள்

போர்த்திருக்கின்றன.

சரீரத்தில் விலகிய ஆத்மாவை போல்

கூரையினை வானம் பறித்துக்கொண்டது .

பேய்கள் அலையும் வெளியின்

கல்லறையாய்

பயமூட்டுகின்றது

காலத்தை விழுங்கி சிதைந்த

என் வீடு

கனவுகள் நொதிந்த நிலத்தில்

வளர்ந்திருக்கும் சிலந்தியின் கூடுகளை

கலைக்க மறுக்கின்றன

வலி கனத்த எம் சிறகுகள்...

- கிருத்திகன்.

கூடு - சின்னப்பயல்

2011-05-12T19:32:00.000+05:30

எப்போதும் தண்ணீர் சிந்திக்கிடக்கும் முற்றம்,
அவ்வப்போது தலையை சாய்த்து
அடுக்களைக்குள் ஏதேனும் உள்ளதா
என நோட்டம் விடும் காக்கை
அமரும் உடைந்த நாட்டு ஓடு,

அந்த ஓடுகளைச்சரி செய்கிறேன்
பேர்வழி என்று அவற்றில்
பதுங்கியிருந்த தேளிடம் வாங்கிய கடி,
அடுக்களைப் பரணியில் கிடக்கும் உளுத்துப்போன
விறகுகளிலிருந்து உதிரும் மஞ்சள் பொடி,
முற்றத்தில் காரை பெயர்ந்த
தொட்டியின் நீரில் யாருமில்லா
சமயத்து குளித்து கும்மாளமிடும் குருவிகள்,
அருகில் உள்ள வேப்ப மரத்தின் பூக்கள்
காற்றில் பறந்து வந்து விழுந்து கிடக்கும்
சுற்றுக்கட்டு தாழ்வாரங்கள்,
சுற்றி வந்து ஓடிப்பிடித்து விளையாடிய
தாழ்வாரத்தின் தூண்கள்,
தாழ்வார மூலையில் சற்று வீசி ஆட்டினால்
முனகும் ஊஞ்சல்,
எப்போதும் இருட்டியே கிடக்கும் அறைகள்,
அவ்வப்போது கையை கதவு நிலைக்கும்
தலைக்கும் இடையே வைத்து
உயரத்தை அளந்து பார்த்துக்கொண்ட நிலைகள்,
ஓயாம நிலைலயே நிக்காதே என
பாட்டியிடம் வாங்கிய வசவுகள்,
மார்க் ஷீட்டைக் காட்டப்பயந்து
ஒளிந்து கொண்ட பீரோ மூலை,
என அந்தக்கூட்டிலும்
கொஞ்ச நாள் இந்த உயிர்
நிலை கொண்டிருந்தது.

- சின்னப்பயல்

ஒரு வீடு - தி .ராஜேஷ்

2011-05-03T09:18:00.000+05:30

கவிஞர் அறிமுகம்: பெயர் தி .ராஜேஷ். முதுகலை புவியியல் மாணவன். பிறந்த ஊர் வளத்தூர் கிராமம், வேலூர் மாவட்டம், தற்பொழுதைய இருப்பிடம் திருச்சி.

ஒரு வீடு:

முன்னெப்பொழுதும்

இல்லாத மவுனத்தை

கொண்டிருக்கிறது

ஒரு வீடு .

சுவர்களின் சுண்ணாம்பு

விரிசல்கள் தனி தனி

ஓவியமாகவே வீட்டின்

வரலாறை சொல்கிறது .

பல நூற்றாண்டின் சுவாசம்

படிமமாக உறைந்து

போயிருக்கிறது .

யாதுமற்ற ஒரு வீடு

வலியின் இருப்பை

இன்றும் விட்டு

வைக்கவில்லை.

காட்சிப்படுத்தும் நிகழ்வு

ஒளியின் சேர்ப்பு மட்டுமே

காலத்தை உணர செய்ய

கூடுமானவரை ஊரில் ஒரு

வீடு இது போல் அமைந்து

விடுகிறது .

ஒவ்வொரு முறை ஊருக்கு

செல்லும் பொழுது

சிதிலமடைந்த ஒரு வீடு

வன்மத்தை மற்ற

வீடுகளுக்கு

தன் எல்லையை

பரப்பி கொள்கிறது .

- தி .ராஜேஷ் .

புண்ணியபூமியும் துரத்தல்கள்களும் - விக்னேஷ்வரன்

2011-04-28T20:05:00.001+05:30

கவிஞர் அறிமுகம் அவரின் எழுத்து வழியே:

புண்ணிய பூமி:

எம் கடவுளர் விசித்திரமானவர்கள்
வரம் கொடுத்து வம்பைப் பெறுவர்
எம் கடவுளர் பலசாலிகள்
தொண்டைக்குள் விஷத்தை நிறுத்துவர்

எம் கடவுளர் அதிர்ஷ்டசாலிகள்
வகைக்கொன்றாக மணம் புரிவர்
எம் கடவுளர் ஆத்திரக்காரர்கள்
பழம் நஷ்டப்படின் மலையேறி விடுவர்
எம் கடவுளர் சரித்திர புருஷர்கள்
பல்லும் மயிரும் பத்திரமாக உள்ளது
எம்முடையது புண்ணிய பூமி
எம் நாடு ஜனநாயக நாடு
என்ன...எந்தக் கடவுளுக்கும் கோவில் விட்டு
வெளியே சுற்ற அனுமதி இல்லை

*************************************************

துரத்தல்கள்:

என் ஆதி தகப்பன்
இந்த ஊர் வந்து சேர்ந்த போது
வெறும் காடாயிருந்தது.
வேடர்களும் புலிகளும் ஆதி தகப்பனை
ஒத்துக்கொள்ளவேயில்லை
சதா துரத்தியபடியே இருந்தார்கள்.
காடு கழனி கரைவெட்டி ஊராக்கிய பின்
வேறொரு காலத்தில் வேறு சிலர் துரத்தினார்கள்
அப்பொழுதும் மீதி தலைமுறை
அசைந்து கொடுப்பதாயில்லை.
சில தலைமுறைகளுக்கு முன்
வியாபாரிகள் வந்தார்கள்.
ஊரை கூறாக்கி துரத்திவிட எத்தனித்தார்கள்
என் பாட்டன்கள் விடுவதாயில்லை
மீண்டும் சிலர்
என் தகப்பனும் போராடிப் போய்ச் சேர்ந்துவிட்டான்
என்னால் முடியவில்லை
வம்சக்கதையை தனயனிடம் சொன்னேன்
"வாப்பா நாம வேறொரு ஊருக்குப் போய்
வேற யாரையாவது துரத்தலாம்!"
காலம் தோறும் பிரபஞ்சத்தில்
துரத்தல்கள் நிற்பதே இல்லை.

- விக்னேஷ்வரன்.

அவள் ஒரு மகராசி - சீதா பாரதி

2011-04-21T17:05:00.000+05:30

ஆசிரியர் அறிமுகம்: பெயர் சீதா பாரதி. திருச்சி சூரியன் பண்பலையில் தொகுப்பாளராக பணிபுரிகிறார்.

அவள் ஒரு மகராசி:

அக்னி நட்சத்திர வெயிலின் தாக்கம் குறைந்து , சில்லென்ற மழைச்சாரலும், இதமான தென்றலும் தலைநகர் டெல்லியை வருடத்தொடங்கின.. . வெயிலுக்குப் பெயர் போன நெல்லை மாவட்டத்தில், வெயிலோடு விளையாடி, வெயிலோடு மல்லுக்கட்டி பழக்கப்பட்டுப்போன ரகுவுக்கு டெல்லியின் வெயிலைச் சமாளிப்பதில் கடினம் இல்லை என்ற போதிலும், அதிசயமாய் பெய்த மழையைத் தன்னை மறந்து ரசித்தான் .. .. தனிமையும், அந்த இனிமையும், அவன் நினைவலைகளைப் பின்னோக்கித் திருப்பின..

கைநிறைய சம்பளத்துடன், செல்வாக்கான வேலையைக் கொடுத்தது இந்த டெல்லி தான்.. இப்ப கூட, ஊரு முழுக்க் எங்க அம்மா, "என் புள்ள டெல்லி ல இருக்கான்" ன்னு பெருமிதத்துடன் சொல்லுவாங்க.. இந்திய தீபகற்பத்தின் தலைநகரில் வேலை செய்கிறோம் என்கின்ற இறுமாப்பு எனக்கும் இருக்கத்தான் செய்கிறது.. குச் குச் ஹோத்தா ஹை... ஹம ஆப்கே ஹை கௌன் போன்ற ஹிந்தி படங்களின் பெயர்களை மட்டுமே தெரிந்து கொண்டு டெல்லி வந்த எனக்கு, ஹிந்தியில் கவிதை எழுதும் அளவுக்கு கற்றுத்தந்தது இந்த ஊர் தான்.. சொந்த பந்தங்களை விட்டு தனியே வாழவும், சமைக்கவும், மனிதர்களை புரிந்து கொள்ளவும் , இங்கு வந்த பின் தான் பழகினேன்.. ஆரம்பத்தில் அரிசி உணவை எங்கு பார்த்தாலும் அலைபாய்ந்த நாக்கு, இன்று கோதுமைக்குத் தன்னை மாற்றிகொண்டது.. ஆனால் தாய்மொழியில் பேச வேண்டும் என்கின்ற தாகத்தை மட்டும் அதனால் அடக்க இயலவில்லை.. செந்தமிழ் நாடெனும் போதினிலே இன்பத்தேன் காதில் வந்து பாய்ந்தது மகாகவிக்கு மட்டும் அல்ல.. எனக்கும் தான்.. நல்ல தமிழ் கேட்க ஆவலாய் இருப்பேன்.. வாரம் இரு முறை குடும்பத்தாருடன் பேசும் போது மட்டும் தான் அதை கேட்க முடிந்தது.. "எலேய் , நல்லாருக்கியா? அங்க வெயில் அடிக்கா ? மழை பெய்யா? வேளா வேளைக்கு சாப்பிடுகியா ? அங்கண இங்கண சாப்பிட்டு உடம்ப கெடுத்துக்காதையா... " நெல்லைத்தமிழில் அம்மாவின் அக்கறை பொதிந்த வார்த்தைகள் இவை..

என் இளவயதில் நானும் இப்படித்தான் நெல்லைத்தமிழ் பேசி வளர்ந்தேன்.. அனால் கல்லூரி படிப்பிற்காக சென்னை வந்த பொழுது, சக மாணவர்கள், என் தமிழைக் கிண்டல் செய்ததால், "வந்துட்டு.. போயிட்டு .." என இயல்பாக நான் பேசிக்கொண்டிருந்த வார்த்தைகளை மறைத்து "வந்துருச்சு போயிருச்சு" என பேசி பழகினேன்.. ஆனா ஊருக்கு போனால் , நான் நெல்லை வாசியாகவே மாறிடுவேன்...

நெல்லை மாவட்டத்தில் உள்ள மாறாந்தை என்னும் சிறிய கிராமம் தான் நான் பிறந்த ஊர்.. ஊர் மக்கள் எல்லாருமே உறவினர்கள் மாதிரி தான் பழகுவாங்க.. பாட்டி தாத்தாவைக் கூட பார்த்திராத இந்தத் தலைமுறை குழந்தைகளுடன் ஒப்பிடும் போது, நான் ரொம்பக்கொடுத்துவைத்தவன்ன்னு தோணும்.. என் ஊர் முழுக்க நிறைய பாட்டி தாத்தாவ பார்த்திருக்கேன்... பாட்டியோட அம்மா பூட்டி.. அவங்க அம்மா ஓட்டி வயசில இருப்பவங்க கூடவும் பழகிருக்கேன்.. 80 வயதுக்கு மேல் உள்ளவங்க வாழ்க்கை அனுபவத்த கேட்டாலே போதும்.. அது 100 புத்தகங்கள் படிப்பதற்கு சமம்.. இந்த மாதிரி பாட்டிகள் கிட்ட கதை கேட்பது தான் இளம் வயதில் என் பொழுதுபோக்கு..

நீச்சல் அடிக்க பயந்து கொண்டிருந்த என் இளம் வயதில், .. நல்ல கட்டுமாஸ்தான உடம்புடன், பார்ப்பதற்கு கிட்டத்தட்ட சாலமன் பாப்பையா மாதிரி இருக்கும் முத்தையா தாத்தா வந்தாரு.. "என்ன தம்பி நீ .. .. நான் அந்த காலத்துல கிணத்துலையே சர்வ சாதாரணமா குதிச்சு குளிப்பேன்... இதுக்கு போயி இப்படி பயப்படுறன்னு சொல்லிட்டு போனார்" .. நான் கடினம் ன்னு நெனச்சிருந்தத, அவர் வார்த்தைகள் எளிமை ஆக்கிடுச்சு ..

முதுகில் கூன் விழுந்தாலும் மனதில் கூன் விழாத பாட்டிகள்... காது அறுந்து விழும் அளவுக்கு பாம்படம் போட்ட பாட்டிகள் என பலவிதமான பாட்டி தாத்தாக்களை பார்த்திருக்கிறேன்.. எல்லாரும் சகஜமா பழகினாலும், மகராசி பாட்டி மட்டும் ஒண்ணுமே பேச மாட்டங்க.. எப்பவும் தனியாவே இருப்பாங்க..

திடீரென தொலைபேசி சிணுங்க நிகழ் காலத்திற்கு வந்தான் ரகு.. மறுமுனை யில் கம்பெனி யின் உயர் அதிகாரி.. "ரகு.. நீங்க லீவ் வேணும்ன்னு கேட்டேங்க ல.. அதுக்கு ஒப்புதல் கெடச்சிருச்சு.. நீங்க 10 நாள் லீவ் எடுத்துகோங்க.. " என்றார் ஆங்கிலத்தில்..

மகிழ்ச்சியில் நன்றி கூட சொல்ல மறந்து சிலை போல நின்றான் ரகு.. ஒன்றரை வருடங்களுக்கு பின் ஊர் திரும்பும் மகிழ்ச்சிக்கு அளவு தான் எது?

பெட்டி படுக்கையுடன் ரயில் ஏறினான்.. . எக்ஸ்பிரஸ் ரயிலின் ஜன்னலோர இருக்கையில், இயற்கையை ரசித்திருக்கையில் நினைவலைகளை மீண்டும் பின் நோக்கி சுழற்றினான்..

ஊர்ல இருக்ற எல்லா பாட்டிகளும் சகசமா பழகினாலும், இந்த மகராசி பாட்டி மட்டும் ஏன் எப்பவும் உம்முன்னு இருக்காங்க? நான் சின்ன பிள்ளையா இருக்கும் போது, அவங்க ஊமை போலன்னு நெனைப்பேன்.. ஆனா ஒரு நாள் நண்பர்களுடன் விளையாடிட்டு இருக்கும் போது அவங்க வீட்டில போய் ஒளிய போனோம்.. அதை பார்த்து ரொம்ப கோவத்தோட கத்தினாங்க.. அப்போ அதான் அவங்க பேசுவாங்கன்னு எனக்கு தெரியும்..

நாங்க பாட்டி ன்னு கூப்டுறது கூட அவங்களுக்கு பிடிக்காது.. " என்னை பாட்டின்னு கூப்பிடாதேங்கடா ன்னு கோவத்துல சொல்லுவாங்க".. . , "பாட்டிய, பாட்டி ன்னு கூப்பிடாம , பேபின்னா கூப்ட முடியும்" ன்னு நான் நினைப்பேன்..

மகராசி பாட்டி எத்தன வருஷமா இங்க இருக்காங்க.. அவங்களுக்கு எவ்ளோ வயசு ஆகுது..கல்யாணம் ஆகிடுச்சா? பிள்ளைகள் இருக்கா ? இது போன்ற எந்த விவரமும் தெரியாது.. சுருங்கி போன தோல்கள்.. குழி விழுந்த கண்கள் .. அதை மறைக்கும் கண்ணாடி , மொட்டை தலை .. யாருடனும் பேசாத தனிமை.. எதையோ பறி கொடுத்த சோகம்.. இது தான் மகராசி பாட்டியின் தோற்றம்.. ஆனால் இந்த வயசிலையும், ஏதோ சாதிக்க வேண்டும் என்கின்ற வெறி மட்டும் அவங்க கிட்ட இருக்கும்..
ஒரு சின்ன ஒட்டு வீடு.. அங்க எப்பவும் ஒரு மஞ்சள் பல்பு எரிஞ்சுகிட்டே இருக்கும்... எனக்கு விவரம் தெரிஞ்ச நாளில் இருந்து, மகராசி பாட்டி அந்த வீட்டை விட்டு எங்கயுமே போனது இல்ல.. . அவங்களுக்குன்னு இருக்கிற ஒரே சொத்து அவங்க ரேடியோ மட்டும் தான்.. காலைல 6 .45 , மதியம் 1 .45 , மாலை 6 .30 க்கு ரேடியோவில் ஒலி பரப்பாகும் மாநிலச்செய்திகளை மட்டும் தவறாம கேப்பாங்க ....எல்லாம் இழந்து தன்னந்தனியா இருக்கும் இவங்களுக்கு மாநிலச்செய்திகள் கேட்டு நாட்டு நடப்ப தெரிஞ்சுக்க அப்படி என்ன ஆர்வம் ன்னு நெனச்சு ஆச்சர்யபட்டிருக்கேன்.. இப்படி ஒரு புரியாத புதிராக இருக்கும் மகராசி பாட்டி யை பற்றி முழுசா தெரிஞ்சுக்கணும்.. அந்த புதிரை விடுவிக்கணும் ன்னு முடிவு செஞ்சேன்..

இரண்டு நாட்கள் ரயில் பயணம்.. பின்னர் பேருந்து பயணம் என மாறி இறுதியில் ஊரை வந்து அடைந்தேன்.. மகராசி பாட்டியை யை பார்க்க வேண்டும் என்கின்ற ஆவல் தான் அதிகம் இருந்துது.. அவங்க இங்கயே இருப்பாங்களா? உயிரோடு இருப்பாங்களா போன்ற எதிர்மறை எண்ணங்களும் வந்தன.

ஆனால் எந்த மாற்றமும் இல்லை.. அதே ஒட்டு வீடு, மஞ்சள் பல்பு .. அதே மகராசி பாட்டி.. அதே ரேடியோ.. அதே மாநிலச் செய்திகள்..

முதல் நாள்... அவங்கள பார்த்து புன்னகைத்தேன்.. formality க்கு கூட சிரிக்காம போய்ட்டாங்க.. நான் சைட் அடிச்ச பொண்ணுங்க கூட என்ன இவ்ளோ insult பண்ணினது இல்ல.. இருந்தாலும் விடாமல் முயற்சித்தேன்.. அவங்களுக்கு ஏதாவது உதவி செய்யலாம்னாலும், தேவை ன்னு ஒன்னு இருந்த தானே உதவி செய்ய முடியும் ... முற்றும் துறந்த முனிவர் மாதிரி இருக்கும் இவங்களுக்கு என்ன உதவி செய்ய முடியும்... ? ரெண்டு மூணு நாளா நானும் முயற்சித்து பார்த்தேன் அவங்கள பத்தி ஏதாது தெரிஞ்சுக்கலாம்ன்னு.. ஆனா முடியல. . எப்படியும் போகட்டும்.. நமக்கென்ன அவசியம்ன்னு என் வேலையை பார்க்க தொடங்கினேன்..

நான்கு நாட்களுக்கு பிறகு... திடீரென, தம்பி என என்னை யாரோ அழைக்கும் சத்தம் கேட்டு திரும்பி பார்த்தேன் ..

அட, நம்ம மகராசி பாட்டி..

"என்ன பாட்டி.."? மிகுந்த அன்போடும் அக்கறையோடும் கேட்டேன்..

என் ரேடியோ கொஞ்சம் ரிப்பேர் ஆகிடுச்சு.. சரி பண்ணி தருவியாப்பா ?

"ம்ம்" என்று மட்டும் கூறி விட்டு ரேடியோவை சரி செய்யும் கடையில் கொண்டு கொடுத்தேன் ...

"பாட்டி, கடைல குடுத்துட்டேன்.. கொஞ்சம் பிரச்சனை இருக்கு.. சரி செய்ய ஒரு வாரம் ஆகுமாம்" என்றேன்..

அப்படியாப்பா.. என கேட்ட பாட்டியின் முகம் சுருங்கி போனது..

சரி பாட்டி நான் கெளம்புறேன்.. என்றேன்..

தயவு செஞ்சு என்ன பாட்டி ன்னு கூப்பிடாதப்பா.. ன்னு சொன்னாங்க...

புரியாமல் விழித்தேன்

எனக்கு என்ன வயசு இருக்கும் ன்னு நினைக்கிற? 47 முடிஞ்சு 48 நடக்குது.. அதுக்குள்ள நான் பாட்டியா? அதிர்ச்சியில் இமை ஆடாமல் நின்றேன்.. இந்த மொட்டை தலையும், சுருங்கிய தோலும், வயதான தோற்றமும் இயற்கையாக வந்ததில்லைப்பா .. செயற்கையாக வந்தது..

என் நெஞ்சம் விம்மியது.. நான் எதிர்பார்த்ததை போல, தன் புதிரை அவிழ்க்க தொடங்கினாள் மகராசி பாட்டி..
என் பேரு கூட மகராசி கிடையாது.. என் ஊரும் இது கிடையாது.. காதலிச்சு, வீட்டை விட்டு ஓடி போய் திருமணம் செய்தேன்.. என் கணவர் ரயில்வேல ஸ்டேஷன் மாஸ்டர் ஆ இருந்தாரு.. அவருக்கு போபால்க்கு மாற்றுதல் கெடச்சுது.. சந்தோஷமா அங்க போய் வாழ்க்கைய தொடங்கினேன்..

எல்லா நாளையும் போல தான் அந்த நாளும் விடிஞ்சுது.. டிசெம்பர் 3 ம் தேதி.. 1984 ம் வருஷம்..

காலைலேயே அவரு வேலைக்கு போயிட்டாரு.. நான் மட்டும் வீட்ல தனியா இருந்தேன்.. திடீர்ன்னு ஒரு கருப்பு புகை சூழ்ந்த மாதி இருந்துது.. மூச்சுமுட்டி மயக்கம் போட்டு விழுந்துட்டேன் ..... என் கெட்ட காலம் என் உசிரு போகல.. மயக்கம் தெளிஞ்சு எந்திச்சேன்.. உடம்பு எல்லாம் தாங்க முடியாத வலி.. கண் பார்வை மங்க ஆரம்பிச்சுடுச்சு.. வலியோட, என் கணவரை பார்க்க பக்கத்தில் இருந்த ரயில்வே ஸ்டேஷன் க்கு போனேன்.. போற வழி எல்லாம் ஈசல் மாதி மனுசங்க செத்து செத்து விழுந்தாங்க .... தம்பி.. யாருக்கும் என்ன மாதிரி நிலைமை ஏற்படக்கூடாது.. நூத்துகணக்கான மக்கள் செத்து கிடக்கறத என் கண்ணால பார்த்தேன்.. என்ன மாதி ஒரு சிலர் மட்டும் தான் உயிர் பிழைத்தாங்க.. மீட்புக்கு கூட ரொம்ப நேரமா யாரும் வரல்ல ,,, என்ன நடந்துது ன்னு யாருக்குமே புரியல..

மக்கள் எல்லாரும் என்ன வேலை செஞ்சுகிட்டு இருந்தாங்களோ அந்த நிலைலேயே இறந்து கிடந்தாங்க.. என் கணவரும் கூட தான்.. கொடி காத்த குமரன் மாதிரி, பச்சை கொடியை கையில் பிடித்தபடியே கீழ விழுந்து கிடந்தாரு உயிரில்லாம ...

கடைசியில தான் தெரிஞ்சுது, போபால் யூனியன் கார்பைடு நிறுவனத்தின் விஷ வாயு கசிஞ்சதால ஏற்பட்ட விபத்து தான் அதுன்னு..

.. கொஞ்ச நேரத்துல என்னோட ஒரு கண்ணு சுததமா தெரியாம போச்சு.. பாட்டில் பாட்டிலா மருந்து கொண்டு வந்து ஊத்தினாங்க.. ஆனா ஒரு பயனும் இல்லை... அப்போ நான் 6 மாசம் கற்பமா இருந்தேன்.. என் புள்ள , வெளி உலகத்த பார்க்காமலே கருகி போச்சு.. அந்த விபத்தில இறந்திருந்தா கூட பரவால்ல.. உயிர் பிழச்சவங்க நிலைமை தான் ரொம்ப கஷ்டம்பா.. எங்களுக்கு சிகிச்சை அளிக்க டாக்டர்கள் கூட பயப்பட்டாங்க.. அந்த விஷ வாயுவால, என் தலை முடியெல்லாம் உதிர்ந்து, தோல் சுருங்கி, வயசான மூதாட்டி மாதிரி தோற்றம் வந்துருச்சு..

பெற்றோரை எதிர்த்து கல்யாணம் பண்ணினேன்.. இப்போ இந்த கோலத்துல அவங்க கிட்ட திரும்ப போகவும் மனம் வரல்ல.. அதான் போற வழியில இருந்த இந்த ஊர்ல வந்து இருந்துட்டேன்.. அந்த விபத்துல இறந்தவங்க குடும்பத்துக்கு அரசாங்கம் கொடுத்த பணத்துல இப்போ காலத்த கழிச்சுகிட்டு இருக்கேன்.. நான் இந்த ஊருக்கு வந்த பொழுது, என்னை பத்தி தெரிஞ்சுக்க கூட யாரும் முன் வரல்ல.. அப்போ எனக்கு 25 வயசு தான் இருக்கும்.. என் தோற்றத்த பார்த்து, எல்லாரும் என்ன பாட்டி பாட்டி ன்னு கூப்ட ஆரம்பிச்சுட்டாங்க.. அந்த வயசில பாட்டி ன்னு கூப்பிட்டா தாங்க முடியுமா பா.. யோசிச்சு பாரு...

விடு.. அதை பத்தி எல்லாம் இப்போ எனக்கு கவலை கிடையாது.. ஒரு விஷயத்துக்காக தான் காத்துகிட்டு இருக்கேன்.. என சொல்லி முடிச்சாங்க..

குளமான கண்களுடன் அதிர்ச்சியில் சிலை போல் நின்றேன்.. .. இரண்டு நிமிட மௌனத்திற்கு பின் மீண்டும் தொடர்ந்தாங்க மகராசி அம்மா ...

"எனக்கு மூளை நரம்பு ல பாதிப்பு.. அதனால எல்லாமே சீக்கிரமா மறந்துடும்.. ஆனா, இந்த யூனியன் கார்பைடு.. ஐசோ சயனைடு.. இந்த ரெண்டு பேரும் ஆயுசுக்கும் மறக்காது பா..

இந்த விபத்துக்கு காரணமானவங்களுக்கு, நிச்சயமா தண்டனை கிடைக்கும்ன்னு எல்லாரும் சொன்னாங்க.. .. அப்பாவியான 25000 பேரை கொன்றதுக்காக நிச்சயம் நீதி கிடைக்கும் ன்னு நம்பினேன்.. ஆனா 26 வருஷமாச்சு.. அந்த வழக்கை விசாரிக்கவும் இல்ல.. தீர்ப்பும் சொல்லல..

நானும் விடாம செய்திகள் கேட்பேன் எப்படா தீர்ப்பு சொல்லுவாங்கன்னு.. கடைசியா ஜூன் 7 அதான் தம்பி.. . நாளைக்கு தீர்ப்புன்னு சொன்னாங்க.. நம்ம பொறுமை வீணாகல.. கண்டிப்பா தப்பு செஞ்சவங்களுக்கு தண்டனை கிடைக்கும்.. அதை தெரிஞ்சுக்கணும்.. அப்புறம் தான் உயிரை விடணும்ன்னு இருந்தேன்.. ஆனா இப்போ பார்த்து இந்த ரேடியோ ரிப்பேர் ஆகிடுச்சு பா.. என்று முடித்தாள் மகராசி..

கவலைபடாதீங்கம்மா.. ரேடியோ ரிப்பேர் ஆனா என்ன?? .. நாளைக்கு என்ன தீர்ப்பு சொல்றாங்கன்னு நான் கேட்டுட்டு வந்து உங்க கிட்ட சொல்றேன்ன்னு சொல்லி கிளம்பினேன்..

இளமையை அனுபவிக்காமலே முதுமைக்கு சென்ற இவங்கள அவ்வையார் ன்னு சொல்லவா.. இல்ல, கணவனை கொன்றவர்களுக்கு தண்டனை கிடைக்கணும் ன்னு காத்துகிட்டு இருக்கும் இவங்கள கண்ணகி ன்னு சொல்லவா... எல்லாருக்கும் எல்லா நாளும் ஒரே மாதிரி தான் விடியுது.. ஆனா ஒரே மாதி முடியுறது இல்ல.. விதியின் கோர தாண்டவங்கள் சிலரை அளவுக்கு அதிகமா காயப்படுத்தும் .. சில விஷயங்கள் ஏன் இப்படி நடக்குது ன்னு காரணம் கேட்க முடியாது.. மகராசி பாட்டியின் நிலைமையும் அது தான்..

மறுநாள்.. போபால் விஷ வாயு வழக்கின் தீர்ப்பு... அதை தெரிந்து கொள்ள மகராசி அம்மாவை விட நான் ஆவலாக இருந்தேன்..

தீர்ப்பும் வந்தது.. விபத்துக்கு காரணம் ஆனவங்களுக்கு 2 வருடம் சிறை தண்டனையும் சொற்ப அபராதமும்..

"திட்டமிட்ட கொலை இல்லை எனினும் இது எதிர்பாராத விபத்து " என்ற பிரிவின் கீழ் நீதிமன்றம் இந்த வழக்கை வகைபடுத்தியது.. தெரிஞ்சு செஞ்சாலும் தெரியாம செஞ்சாலும் தப்பு தப்பு தானே.. இந்தியா , ஆப்பிரிக்க நாடுகள் போன்ற மூன்றாம் உலக நாடுகளின் மக்கள் எப்போதுமே பரிசோதனை எலிகளாக தான் பயன்படுத்தபடுறாங்க .. இந்த யூனியன் கார்பைடு நிறுவனம் கூட முதலில் கனடாவில் தான் இருந்தது.. அங்கு மக்கள் எதிர்ப்பு கிளம்பி துரத்தி அடிக்க பட்ட அப்புறம் தான் இந்தியாவுக்கு வந்துச்சு..
..
நஷ்ட ஈடு கோடி கணக்கில குடுக்கலாம்.. ஆனா, இழந்த ஒரு உயிரை மீட்டு தர முடியுமா?? இத்தனை வருஷமா தீர்ப்புக்காக காத்துகிட்டு இருக்கும் மகராசி அம்மா கிட்ட போயி ரெண்டு வருஷம் தான் தண்டனை ன்னு எப்படி சொல்ல... ? நீதி கேட்டு கண்ணகி மாதிரி அவங்களும் பொங்கி எழுந்தா உலகம் தாங்குமா?? என பல எண்ணங்கள் மனதில் ஓடின..

நல்ல விஷயங்களுக்காக சொல்லப்படும் பொய்களில் தவறு இல்லை என எங்கோ படித்த ஞாபகம்.. மகராசி அம்மா வீட்டுக்கு போனேன்.. ஆவலோடு என் முகத்தை பார்த்தாங்க.. அந்த விபத்துக்கு காரணமான 8 பேருக்கும் ஆயுள் தண்டனைம்மா.. அதோட, அதன் தலைவருக்கு மரண தண்டனை ன்னு சொன்னேன்..

"நிஜமா தான் சொல்றயா தம்பி... " ன்னு கேட்டாங்க கண்ணீர் மல்க..

ஆமா .. இப்போ தான் நியுஸ் கேட்டுட்டு வந்து சொல்றேன்னு சொன்னேன்..

நல்லதுப்பா.. இப்படி கடுமையான தண்டனை குடுத்தாதான் இனி மேல் இது மாதிரி தப்பு நடக்காது.. மனுசங்க உயிருன்னா சும்மாவா?? 25 000 பேரை கொன்னதுக்கு சரியாய் தண்டனை கிடைச்சிருச்சு.. இனி இப்படி நடக்காது.. எல்லாருக்கும் இது ஒரு எச்சரிக்கை.. என் மாதிரி நிலைமை இனி யாருக்கும் வராது என்றார் சிரித்து கொண்டே..

மகராசி அம்மாவின் சிரித்த முகத்தை அன்று தான் பார்த்தேன்..

அத்துடன் என் விடுமுறை முடிந்ததால், அடுத்த நாள் டெல்லி திரும்பினேன்.. .. மீண்டும் பரபரப்பான வாழ்க்கைக்குள் மூழ்கி, போனேன்..

ஒரு வருடத்திற்கு பின்.. மீண்டும் விடுமுறைக்கு சொந்த ஊர் வந்தேன்.. மகராசி அம்மா இப்போ எப்படி இருப்பாங்க என தெரிந்து கொள்ளும் ஆவலுடன் அவங்க வீடு நோக்கி சென்றேன்..

அதே ஓட்டு வீடு.. அதே மஞ்சள் பல்பு ... அதே ரேடியோ ... ஆனா மகராசி அம்மா மட்டும் இல்ல..

அப்பாவிடம் கேட்ட போது.. "போன வருஷம் நீ ஊருக்கு கெளம்பி போன அடுத்த நாளே அந்த பாட்டி செத்துருச்சு பா .. " என்றார்...

.கடைசி நாளிலாவது மகராசி அம்மாவின் முகத்தில் சிரிப்பை கொண்டுவந்ததில் நிம்மதி எனக்குள்.. ஆனால் அந்த விபத்தில், உறவினர்களையும் உடமைகளையும் சந்தோஷங்களையும் தொலைத்த பல மகராசிகள் இன்னும் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறார்கள்.. ..

- சீதா பாரதி.

ரேகைகளற்றவன் - ப்ரவின்துள்சி

2011-04-16T19:30:00.001+05:30

ரேகைகளற்றவன்:

“சொந்த வீடு என்பது சிலருக்கு கனவு ,சிலருக்கு நனவு, பலருக்கு அது நினைவில் மட்டும் நிற்க்கும் ஒரு சொர்க பூமி.எங்கெங்கோ ஊரை விட்டு வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் நமக்கு சொந்த ஊர் நினைவுகள்,சொந்த வீட்டின் நினைவுகள் ஒரு பூனையைப் போல் நம் கால்களைச் சுற்றி சுற்றி வந்து கொண்டிருக்கின்றது. வீடு; சந்தோஷம்; - அது இருக்கும் வரை இருப்பதாகவே தெரிவதில்லை. சொந்த வீட்டை இழந்தவர்கள் சிதைந்தவர்கள் தங்கள் அடையாளங்கள் அழிந்து விட்டதாகவே அலைகிறார்கள்.அப்படியொரு அடையாளமற்ற பின்குறிப்பு இதோ....”

டிசம்பர் 25 மதியம் வீட்டுக்கு தொலைப் பேசியிருந்தேன்.எங்கள் வீடு விலைபேசப்பட்டிருப்பதாக சொன்னார்கள்.அதன் பிறகு என்னவெல்லாம் சொன்னார்கள் என்று எனக்கு நினைவில்லை.தெரிந்துகொள்ளவும் விருப்பமில்லை.

ஒரு நாளில் எத்தனையோ பொருட்களை வாங்குகிறோம் , செலவழிக்கிறோம்.அதுபோல வீடும் ஒரு பண்டம் தானா?.வீடு கற்களாலும் , மண்ணாலும் மட்டும்தான் ஆக்கப்பட்டுள்ளதா?.அப்படியானால் ஏன் இதயம் இப்படி கிணற்றுக்கடியில் கிடக்கும் கல்லைப்போல் கணக்க வேண்டும் ?.

வீடு என்பது ஒரு விசித்திர வெளி ( வேலியும் தான் ! ). அங்கு தனித் தனி உலகங்கள் இயங்குகின்றன, போர்கள் நடக்கின்றன, தெய்வங்கள் வருகின்றன, தோன்றி மறைகின்றன. வீடுகள், கல் மண்ணைத் தவிர்த்து கண்ணீர், புண்ணகைகள், ஆசைகள், நிசப்தம், விசும்பல், வெளிப்படுத்த முடியாத கோபங்கள், போராட்டங்களால் ஆனது தானே?. வருடங்கள் ஏற ஏற வீட்டின் மூலப்பொருட்கள் கூடிக்கொன்டே போகிறது.இது ஒரு மர்மச் சாம்பல் !

காங்ரீட் பூக்களாக என் மலர்ந்திருக்கும் வீடு என்னை என் தாயை விட அதிக நாள் சுமந்திருக்கிறது. முதல் முறை நடக்க பழகி தடுக்கி விழுந்த போது தரைகளின் மீது கொண்டிருந்த கோபம் அளப்பறியது. பெரியவனானதும் கண்டிப்பாக ஒரு நாள் தரைக்கு வலிக்குமாறு அடித்து விடவேண்டும் என ரௌத்திரம் கொண்டவனாக‌ இருந்தேன். அக்கோபம் பின்னாளில் பாசமாக மாறியிருக்கும்படி பரிபாஷைகள் புரிந்த நிலவெளியை உயிரற்றது என்று எப்படி சொல்ல முடியும் . இன்னும் ஏதேதோ மூலைகளில் யார் யாருடைய விசும்பல் சத்தங்களையோ என் வீடு சேகரம் செய்து வைத்துள்ளது. என் வீடெங்கும் என் பாத சுவடுகள் நிரம்பிக்கிடக்கின்றன. எல்லா சுவர்களிலும் என் கைரேகைகள் பதிந்து இருக்கிறது...என் கைரேகைகளின் ஓவியப்பதிவு அல்லவா என் வீடு! - அப்படியானால் என் வீடல்லாத நான் ரேகைகளற்றவனாகிவிடுவேனா ? வீடு என்பது எப்போதும் பால்யத்தின் பதிவு. இன்னும் ஏதேதோ சுவர் விளிம்புகளில்,படிக்கட்டு முக்குகளில் அடித்துத் தெரித்த குறுதிக் கறைகளை சுமந்துகொண்டல்லவா இருக்கிறது. நான் மறுமுறை அங்கு செல்ல நேரிட்டால் என்னை நினைவு வைத்திருக்குமா என் சுவர்கள்.

ஆண்களுக்கு வீடு என்பது ஒரு அறை அவ்வளவு தான். பெண்களுக்கு அது உலகம்...ஒரு பொருள் நம்மை விட்டு போய்விடும் என்று தெரிந்த பிறகு அவர்கள் அதன் மீது காட்டும் அன்பை மறைக்கத்தெரியாத நிராகரிப்பு நிலைகொள்ள முடியாததாக இருக்கிறது. விலை பேசப்பட்ட வீட்டின் பெண்கள் உறக்கமற்று விழித்த இரவுடயவர்களாகவே உள்ளார்கள். ஆண்கள் வீட்டிற்க்கு வர விருப்பமற்றவர்களைப் போல ஊர் அடங்கி பின்னிரவினில் வருவதும், அதிகாலயிலேயே கிளம்புபவர்களாகவும் இருக்கிறார்கள். வீட்டை விட்டு வெளியூர் செல்பவர்கள் ஏதோ உறவினர்களை விட்டு செல்வதைப் போல் சென்று விடுகிறார்கள். ஆட்களின் வருகைகளற்ற பூட்டப்பட்ட வீடுகள் தனக்குள் ஒரு ரகசியத்தைப் பேசி அசை போட்ட வண்ணம் இருக்கிறது. வீட்டை விற்ற நகரத்தில் மீண்டும் வாழ்வது மிகவும் துரதிஷ்டமானது !.

ஆயிரமாயிரம் துன்பங்கள் இருக்கும் போதும் தாய் மடிபோல் ஆறுதல் அளிப்பது வீட்டின் நிழல் தான். அது நினைவுகளின் பத்தாயம். வீட்டின் ஒவ்வொரு செங்கலும் நம்க்கு ஒவ்வொன்றை நினைவு படுத்திய விதமே இருக்கின்றது. அது ஞாபகங்களின் அடுக்கு. அதை விட்டு வேறு ஒரு விசித்திர கிரகத்தில் நான் குடியேறிய பிறகு - நான் சிரிப்பது சிரிப்பு போலவே இருக்குமோ என்றோ, சமையலின் ருசி அதே போல் இருக்குமோ என்றோ...என்னால் உறுதியாக கூற முடியாது !. ஏனெனில் அவரவர் வீடு அவரவர் மூச்சுக்காற்றில் கலந்திருக்கிறது !

என் நினைவுகளின் பெட்டி தொலைந்துவிட்டிருக்கிறது !

***முற்றும்***

- ப்ரவின்துள்சி.

பாம்பின் கடிதம் - இயக்குநர் ராம்

2011-04-12T14:59:00.001+05:30

அதிகாலையில் சுடும்பகலில்
நண்பகலில் மாலையில்
முன் பின் இரவுகளில்
என எபோது வேண்டும் ஆனாலும்
அது உங்கள் முன் வந்து நிற்கும்.

நீங்கள் எழுந்தது முதல் உறங்கும்
வரை உங்களுடன் இருப்பது
மட்டும் இல்லாமல் உறக்கத்திலும்
அது முழித்திருந்து உங்களிடம்
பேசிக் கொண்டே இருக்கும்.

எதுவும் செய்ய விடாமல்
உங்களை முற்றிலுமாய் தன்
உள்ளங்கையில் வைத்து
அது இருக்கிக் கொள்ளும்.

மரணித்து போ எனச் சொல்லும்
மன்னிப்பு கேள் எனச் சொல்லும்
மானம் துற எனச் சொல்லும்
புகை கூட்டச் சொல்லும்
மதுவில் குளிக்க சொல்லும்
சிவனாய் ஆகச் சொல்லும்
எத்தனை முயற்சித்தாலும்
அதனிடமிருந்து நீங்கள் தப்பவே முடியாது.
முடியாத விசய்ங்களை முடியும் எனச் சொல்லும்.
முடிக்கிற விசய்ங்களை முடியாது எனச் சொல்லும்.

இப்படித்தான் அதனிடம் நான் மாட்டிக் கொண்டேன்.

எனக்கு உதவி செய்யக் கோரி உங்களிடம் கேட்கிற போது
நாந்தான் அந்த அது என பயந்தீர்.
என் முகம் கூட அதன் முகமாய் இருப்பதாய்
எரிந்தும் விழுந்தீர்.
அதன் வார்த்தையைத் தான் நான் பேசுவதாய்
வெறுப்புற்றீர்.

நான் நேசிப்பிற்கு அப்பாற்பட்டவன்
நம்பிக்கைக்கு அப்பாற்பட்டவன்
துரோகி
பொறுக்கி
பெயரற்ற சாலையோர மனிதன்
விரும்பத்தகாதவன்
என்றெல்லாம் சொல்லிக் கொண்டே போகிறீர்கள்.

நான் உங்களை துன்புறுத்தி இருக்கிறேன்
நான் உங்களை பயமுறுத்தி இருக்கிறேன்
நான் உங்களிடம் ஏதேதோ கேட்டு கேட்டு
உங்களை பலவுமாய் ஆக்கி இருக்கிறேன்
தகாத வார்த்தைகளால் ஏசியிருக்கிறேன்.
ஒத்துக் கொள்கிறேன்.

ஆனால் இன்று எதுவும் முடியாமல் நிற்கிறேன்.
என்னிடம் எப்போதும் போல் யாரும் இல்லை
அல்லது எப்போதும் போல் எல்லோரும் இருந்தும்
இல்லாமல் இருக்கிறேன்.

நான் உங்களிடம் மன்றாடிக் கேட்கிறேன்.
நான் இத்தனை செய்திருந்தாலும்
நானும் உங்களைப் போல் ஒரு மனிதந்தான்
என் நேசிப்பை வெளிக்காட்ட தெரியாவிட்டாலும்
நான் உங்களை எப்போதும் போல் நேசித்துக் கொண்டே இருக்கிறேன்.

நீங்கள் என்னை ஏற்றுக் கொள்வீராக.
நான் ஒரு செத்தப் பாம்பாய் இருக்கிரேன்
பயப்படாதீர்கள்.
நான் மரணிக்கும் முன் உரிக்க மறந்த
என் தோலைக் கண்டு பயப்படாதீர்கள்.
அறுவெறுப்பு அடையாதீர்கள்.
நான் எந்தக் கெடுதலும் செய்ய முடியாத
சக்தியற்ற ஒரு ஜடம்.

செத்தப் பாம்பாய் இருந்தாலும் பூமியில் கிடப்போமே
நாய் நரி என்னைத் தின்னாமல் இருக்கட்டுமே
என்ற அற்ப ஆசையில்தான் கேட்கிறேன்.

என்னை நேசியுங்கள்.
என் மீது கோபப் படாதீர்
என்னை அறுவெறுப்பாய் பார்க்காதீர்

உங்களிடம் ம்னறாடி என் உயிர் பிச்சைக் கேட்கிறேன்
இறந்த பின்னும் பற்றிக் கொள்ள ஒரு தோள், நேசம்
வார்த்தை அரவனைப்பு தேவைப்படதான் செய்கிறது

புரிந்து கொள்ளூங்கள்
நான் முற்றிலுமாய் மரணிக்கும் முன் என்னை ரட்சீப்பீராக.
முடியவில்லை என்றால் கூட என்னை தூற்றாதீர்கள்.
என்னிடம் போய்விடு என்பதையாவது
நேசத்தோடு சொல்லுங்கள்.

என்னால் தாங்க முடியவில்லை
என் உடல் கிடக்கும் இந்த கரும்பாறையின் கனத்த சூட்டை
நல்லிரவுக் குளிரை.

என்னை எடுத்துப் போய்
உங்களின் குழந்தைகளுக்காகவாது
விளையாடக் கொடுங்கள்.
உங்கள் வீட்டுக் கதகதப்பில்
எப்போதாவது உங்களின் கரச்சூட்டில்
நான் இருந்து விட்டுப் போகிறேன்.

- ராம்

அடவுகட்டிய வீடு - அவனி அரவிந்தன்

2011-04-07T21:39:00.000+05:30

அவசியம் இல்லாவிடினும்
மாதம் ஒரு முறையாவது
தவறாமல் செல்கிறேன்
தேரடி வீதியில்...

குடுகுடுப்பைக்காரனுக்குப்
பயந்து ஓடிய
குறுக்குத் தெரு கூட
முகமறந்த நண்பனைப் போல
என்னைக் குறுகுறுவென்று பார்க்கிறது...

மிதிவண்டியிலிருந்து
விழுந்த தடம்,
ஊர்திகள் விரையும்
இந்தத் தார்ச்சாலைக்கு அடியில்
எங்கோ புதைந்து கிடக்கிறது...
முழங்கைத் தழும்பை
தடவிக்கொள்கிறேன்...

போகுமுன் பதியனிட்ட மாமரம்
வாசலை ஒட்டி
இருபதடிக்கு வளர்ந்திருக்கிறது...
அதன் நிழலில்
யாரோ ஒருத்தி
கைக்குழந்தையுடன் நிற்கிறாள்...
அந்த நிழல்
எனக்குச் சொந்தமில்லை...

அளவுக்கு அதிகமாக
அரிதாரம் பூசிக்கொண்டு
ஒரு அடிகூட நகராமல்
அதே இடத்தில்
மாறுவேடம் பூண்டு நிற்கிறது,
கடனுக்கு முங்கிப் போன
எங்கள் பழைய வீடு...!

- அவனி அரவிந்தன்.